Zo publicist, u heeft de revolutionary road aan de wilgen gehangen? Bent gestopt met lezen en heeft u zelf van kant gemaakt? Wat is het hier stil en was een boek per week niet het motto?

Goed motto inderdaad maar het bloed kruipt soms waar het niet gaan mag en voor niks gaat de zon op. Nog meer lauwe slogans? Jazeker wel: De tijd zal het leren en leert me dat een week te krap is. Het pareltje van Yates ligt even stil. De letters staan on hold en uw publicist valt in slaap. Is druk en doet aan iets nieuws: De bijbel.

De bijbel wel eens gelezen? Deels de daad bij het woord gevoegd en na een halve pagina afgehaakt? Ben niet zo amused van de kalmte op zondag maar dat heilige boek moet maar eens gelezen worden. Het tien jaren plan ging van start. Inmiddels Genesus achter te kiezen en de moed nog niet verloren. De ark, de regenboog en Abraham. De slang en de mens die wel een hulpje kon gebruiken. Interessant leesvoor, bij vlagen mooi proza en kennis die me plezier doet.

Met Genesus achter de kiezen sta ik voor de poorten van Exodus. U hoort van mij, een lang weekend voor de boeg. Een lang weekend waarin ook de revolutionary road bereden zal worden.

Henry Fix II: Tweelingbroer van Louis Fix, zoon van rariteitenverzamelaar Hendrik Fix en zijn zorgzame vrouw. Geboren in 1774 in de Koestraat te Zwolle. Telg van een rijke familie, zittend op een fortuin verdiend in de tulpenhandel. Werken is overbodig.

Henry Fix: Zelfingenomen projectiel, geestig figuur. Schrijver, voornamelijk voor het eigen gerief. Heer van stand, binnenzitter en intelligent observator. Bekwaam tekenaar en trots op zijn stad. Moederkindje, voor zijn vader de eeuwige tweede, opererend in de schaduw van zijn broer.

Louis krijgt alle aandacht van zijn vader, wordt door hem op pad gestuurd, gevormd en gestimuleerd. Louis is zijn oogappel, Henry zijn mislukte evenbeeld. Overgeleverd aan zijn moeder wordt Henry vertroeteld. Waar Louis de macho van zijn vader is, ziet ze voor Henry een andere rol weggelegd. Hij leest en leert. In het Nederlands, Duits of Engels. Encyclopedien worden verorberd en ze leert hem tekenen. Henry beleefd zijn jeugd aan de keukentafel, achter het raam zien we Louis: Ravotten met andere kinderen, schreeuwend, vissend en spelend. De omgang met anderen in tegenstelling tot de tot eenzaamheid veroordeelde Henry, die zijn leven lang binnen bleef.

Als trots inwoner van Zwolle heb ik genoten van dit werk van Jongstra. Een combinatie tussen historische roman en fictie zie zich afspeelt in de 18e en 19e eeuw. We zien de Koestraat, Henry lopen over de Melkmarkt en in de Grote Kerk afscheid nemen van zijn moeder. De Diezerpoort, de Diezerstraat en de Broerenkerk: Zwolle speelt een glansrol! We zien Napoleon komen en de Fransen hun intrek nemen. Louis bij de slag van Waterloo, Henry die hem na de overwinning gaat zoeken. Hij reist en loopt even later over een nasmeulend slagveld.

Henry leeft zijn leven lang in gedachten. Schrijvend aan zijn avonturen die bestaan uit hersenspinsels, een beschrijving van zijn leven, opvattingen en gedane ontdekkingen. Henry is wijs op z'n eigen manier. De wereld gaat langs hem heen, hij deelt er niet aan mee. Omgang met andere verloopt moeizaam, hij heeft het nooit geleerd. Zijn muze, de weduwe wilders, schrijft hij veertig jaar lang brieven. Hij heeft haar hart veroverd, hij smacht naar haar maar zou haar nooit trouwen. Hij schrijft haar, ziet haar jaren niet en schrijft dan weer een brief. Op veilige afstand zal hij haar, tot verdriet van de weduwe, nooit werkelijk tot zich nemen.

Het boek opent met Atte Jongstra in het hedendaagse Leiden. Hij bezoekt er een veiling en koopt twee kisten vol tekeningen en schrijfsels. Ze behoren toe aan Henry de II Fix, vergeten inwoner van Zwolle, aldus Jongstra. Zou het echt zo zijn? Heeft Henry Fix bestaan en is het plaatsen van een standbeeld dus gerechtvaardigd? Gaat de gemeente Zwolle straks een straat vernoemen naar een door Jongstra verzonnen personage wat nimmer geboren werd? Het doet er weinig toe. Ik heb genoten van dit boek. Het is mooi geschreven, geestig en vooral een kijkje in het Zwolle van even geleden.

Al een tijdje vraag ik me af waar de nieuwe roman van Kees van Beijnum blijft. Is hij uberhaupt bezig aan een roman, of hangt zijn pen aan de wilgen?

Zo'n tien jaar geleden maakte ik voor het eerst kennis met het werk van de Amsterdammer. Uit de zak van sinterklaas kwam het voor mij tot dan toe onbekende boek 'Dichter op de Zeedijk' tevoorschijn.

De autobigrafische roman kwam uit in 1995 en verteld over het leven aan de Amsterdamse wallen. Terug in vervlogen tijden zien we een kleine jongen opgroeien tussen barkrukken, zuipschuiten en hoerenlopers. Een prachtig geschreven werkje waardoor de smaak naar meer me voor in de mond lag.

In 2000 verscheen 'De oesters van nam kee'. De oesters van... wach ff hoor ik velen vaak zeggen. Van die lauwe film met Katja Schuurman en Egbert Jan Weber bedoel je? Inderdaad, een slechte verfilming van een schitterend boek. Een moderne roman geschreven in een vlotte stijl. Gesitueerd in Amsterdam-West heeft Berry Kooiman alias Diablo de hoofdrol. Gevlucht naar Frankrijk kijkt hij terug op zijn leven. Zijn criminele vrienden, zijn liefde voor Thera en de gezinssituatie onder het dak van een dure Villa.

Ook in 2002, 2003 en 2004 verschenen romans van Kees van Beijnum. De Ordening, De Vrouw die alles had en Het Verboden Pad. Boeken die qua literaire waarde en schrijfstijl niet excelleren maar desalniettemin onderhoudend leesvoer wat ik met plezier gelezen he.

Om de twee jaar een roman dus Kees loopt achter. Google dan maar even vragen? Niks gevonden. Geen heet nieuws, enkel oud nieuws over boven genoemde romans en recensies. Ook boekboek weet het niet te vertellen en de homepage van de auteur zel dan? Uit de lucht! Kees zal wel op vakantie zijn, we wachten af.

Uit de oude doos haalde ik een boekje van Jan Brusse naar boven. Jan Brusse, bekende naam maar wie was het ook alweer.

Even Googelen dan maar. Jan Brusse: Overleden inmiddels. Stukjesschrijver voor kranten, tv-journalist woonachtig in Parijs. Had een televisieprogramma op de Nederlandse buis. Mmm dit kan misschien interessant leesvoer zijn:

'In 1992 publiceerde de inmiddels overleden Jan Brusse zijn ervaringen met zijn paniekstoornis onder de titel: Voor niets bang. Door zijn werk moest hij veel dingen doen waar hij doodsbang voor was: hij durfde niet met een vliegtuig, niet in hotels te slapen zonder trappen en met een deur die 's nachts hermetisch op slot ging, niet in liften, niet naar de tandarts, kon bij diners geen hap of slok door zijn keel krijgen, had hoogte- en tunnelvrees. Ik neem aan dat hij de metro ook vermeed, maar in de auto stapte.

Hij geeft zijn angst een naam, en noemt haar Vrouw C. (Claustrofobie). Deze strenge meesteres is een onberekenbaar persoon, die hij hoopt te verslaan door over haar te schrijven. Omdat Brusse al 36 jaar aan deze angsten leed, en de antidepressiva toen nog niet werden toegepast, zoekt hij zijn heil in valium, drank en heel, heel veel smoezen. Dat maakt zijn verslagen ook erg grappig.

Misschien kom ik het nog eens tegen op een boekenmarkt of zit het dieper in de doos. In de onderste regionen waar ik nog niet kwam. Aan de oppervlakte in ieder geval de titel 'Tussen tien miljoen parijzenaars'.

Brusse woont zogezegd in parijs en verteld in korte verhaaltjes over zijn belevenissen van alle dag. Het kopen van wijn bij een boer en de clochard in de metro. Over Montmartre met haar straten vol tekenaars, haar ateliers en de Sacre Coeur. De hoofdpersoon Brusse lust wel een glaasje en drinkt ze met een ieder. De slager wiens zoon zo mooi viool speelt en de oude man, gevallen van zijn fiets.

Teksten worden aangevuld met grappige tekeningetjes. Zeer licht proza wat er voor het slapen gaan eenvoudig in gaat. Erg bijzonder of een must read? Nee, dat niet.

Leuk en aardig zo'n boekblog maar er moet wel gelezen worden. Hoe lang staat dat juweeltje van Atte Jongstra nou al te glimmen in die rechterbovenhoek? Als ik zeg vier weken dan ben ik eigenlijk nog mild en hou ik mezelf voor de gek, het zouden er met gemak zes kunnen zijn. De boeken die in de planning staan hadden al lang en breed achter de kiezen moeten zijn. Ik kom nieuwe titels tegen, zou de lijst kunnen aanvullen tot twintig stuks maar het haalt niks uit. Ik kom er niet aan toe.

Vandaag gaat het roer om: Een uur per dag! Een uur per dag lezen. Na Matthijs van Nieuwkerk met zijn wereld die doordraait de televisie uit en met het boek op de bank. Geen radio voor het slapen gaan maar een eenvoudig te verteren verhalenbundel die aanzet tot zoeten dromen. Misschien op dit moment een boekje van Lydia Rood hanteren?

Vandaag schijnt de zon en is de planning leeg. Geen arbeid en andere verplichtingen die aanzetten tot het terzijde leggen van boeken en andere ambities. Ik neem een douche en zoek een plekje in de zon, neem de avonturen van Henry Fix mee en wandel rond in het Zwolle van eeuwen geleden. U hoort van mij.

Het beste Nederlandse boek aller tijden. Een leuk item aan de vooravond van de boekenweek die woensdag van start gaat. Uit een longlist van 250 titels werden er tien stuks samengebracht in de shortlist. Het publiek, de lezer en een ieder ander kon zijn of haar stem uit brengen. De grote winnaar?

Nog even was ik bang dat het stierlijk vervelende boek van Reve zou winnen maar gelukkig, de Avonden bereikte geheel terecht niet eens de top vijf. De avonturen van Frits van Egters zullen voor zijn leeftijdgenoten misschien heel herkenbaar zijn, uw publicist is een man van de jaren negentig en geen fan van bladzijden vol leegtes en conservatieve stoffigheid op de zondagmiddag. Het boek eindigde als negende en werd niet eens laatste.

Max Havelaar van Multatuli las ik nog nooit en staat ook niet op m'n lijstje. Ik verwacht een oubollig boek geschreven in een verouderd staaltje Nederlands. Een saaie uiteenzetting vol historische feiten waar de honden geen droog brood van lusten. Klopt dat? Is mijn vooroordeel terecht of ga ik hier gruwelijk hard met m'n gebit op een stoeprand? Het boek werd vast niet geheel onverdiend derde?

Nescio, met het prachtige dichtertje en de herkenbare titaantjes, werd volkomen terecht opgenomen in de short list. Wow wat een knap staaltje schrijven. Het dichtertje wat bietst als de beste en met volle teugen geniet van een 'spatje' jenever. Het dichtertje wat niet van de brug sprong maar er geheel in eigen stijl afstapte. Prachtig proza geschreven in dat verbluffende Nescio stijltje. De titaantjes verloren, het boek werd vierde.

Kader Abdollah werd tweede. Terecht? Ik zal het waarschijnlijk nooit weten. Genoeg boeken die ik nog moet lezen maar 'Het huis van de moskee' staat niet op het lijstje. De columns van Abdollah in de Volkskrant zetten niet aan tot meer, bevallen me niet en met grote moeite lees ik ze uit. De moeite niet waard. Opvallend trouwens dat een vrij nieuw boek zo hoog eindigd tussen al die klassiekers.

De grote winnaar? Het beste boek Nederlandse boek aller tijden? Met gemengde gevoelens zag uw publicist Geert Mak de envelop open maken. Het was Harry Mulisch die er uit kwam met zijn ontdekking. De ontdekking van de Hemel. Harry Mulisch nam het compliment droogjes in ontvangst en bleek niets anders te hebben verwacht. Prachtig.

'Zeg publicist, ontbraken er nog boeken op de short list?'

Jazeker beste lezer, de lijst was niet compleet. Het ultieme jongensboek aller tijden ontbrak. De parel, de onverbiddelijke bestseller, de bijbel voor iedere hollandse jongen. Waar was het fenomeen, waar was onze held met de staalblauwe ogen. Misschien zou het vreemd zijn als het won, maar het verdient een plek tussen de groten: Ik Jan Cremer!

Van Paul Auster las ik eerder al het briljante Brooklyn Follies en Orakelnacht. Beiden vlot geschreven romans gevuld met prachtige volzinnen en eigenzinnige personages die aanzetten tot doorlezen. De wereld van Paul Auster is een romantische, een mysterieuze en een gevoelige wereld waarbinnen de lezer zich waant in een sluier van schitterende verhaalijnen en meesterlijke vertelkunst.

The book of Illusions stond alweer een tijdje te wachten in de kast. Een Engelstalige hardcover in nieuwstaat die ik voor enkele euri's op de kop wist te tikken. Nu dan, de tijd was daar. Zou het weer een parel wezen?

Een parel van bijzondere grote met oogverblindende glans. Dit object verdient een plek op de betere plaatsen in de boekenkast. Het boek vangt aan te vertellen over David Zimmer. Een schrijver, thuiszittend in eenzaamheid en verdriet. Gezin verloren en eigenlijk klaar zelf ook beneveld in alcohol afscheid te nemen. Niets weet hem nog te raken. Dan ziet hij een film met Hector Mann. De film, en met name de acteur, weten Zimmer uit zijn donkere cocon te halen. Zimmer veert op en raakt gefacineerd van Hector Mann. Hij doet de nodige research en schrijft een boek over zijn films. Auster verteld vervolgens, middels het schrijversschap van Zimmer, verder over Hector Mann en laat de lezer kennis maken met een interessant personage.

Hector Mann, het boek wat zimmer schrijft en vervolgens Zimmer zelf. Alle elementen zetten aan tot nieuwe verhaallijnen, verbindingen en interessante personages. Van acteurs, naar hoeren en familiedrama's. Liefde, verbroken relaties en obsessies. The book of Illusions is breed maar nergens minder diepgaand. Het boek dijd alsmaar uit, wordt rijker en rijker om uiteindelijk alles weer samen te brengen in een voortreffelijk einde.

Zelden las ik zo'n interessant en vooral compleet en goed geschreven brok fictie. Paul Auster is een meesterverteller. Een briljant schrijver en uitstekend regiseur. Zinnen vloeien en vormen schitterende dialogen. Vormen prachtige scenes en met enkele woorden weet hij de kern te raken. Flashbacks sluiten naadloos aan op het heden en vormen nimmer een obstakel. De structuur is veelzijdig en dynamisch maar nooit vervelend.

Is er een overtreffende trap met een poetisch tintje voor het woord briljant? Misschien kan iemand het op een tegeltje zetten en het boven Auter's bed hangen. Nooit wat van Auster gelezen? Lees The book of Illusions en je leest ze waarschijnlijk allemaal!