Lopend door het donker, door sober verlichte straten en duistere parken. Zwemmen in diepten, ver weg van oppervlak en adem. Dan weer dobberen onder de lichtblauwe hemel. De zon staat stralend op haar plaats, verwarmd het gezicht en doet je zinken in een droom. In Hongarije op het water, een vliegtuigje kwam over, van heinde en verre kwam het aan. Het scheerde over, we aanschouwden en beseften.

Het leven gaat en opent deuren. Slaat ze dicht en zie daar een trap. Krakende treden en een doel voor ogen. Een scheur en het kraakt, geen houvast, een duw, en je tuimeld naar beneden. Ik sta weer op, open een deur en loop, wankel en weet wat me te doen staat. Zal altijd blijven lopen.

Bevend in bed, bloedend, lakens klam en rood. Als een razende door een storm en dan een wolk. Een schommel die stijgt en weer daalt, omhoog en omlaag. Proberen zo hoog mogelijk te komen, aanzetten en zwieren. Voor altijd ambitieus, nooit meer en het hoofd omhoog. Lopen en blijven lopen.