Met de trein over de Veluwe. Het is akelig vroeg maar ik ben onderweg. Leef een gejaagd ritme, staar wat doelloos uit het raam. De Veluwe kleurt weer groen, ze glimt van gevallen water. Als de zon achter de wolken vandaan komt, schitterd het blad voor mijn aangezicht. De wind ruist door de takken van grote bomen, druppels verwaaien tot gruis. Eenvoudig genieten.

De trein raast door. Met mijn benen gestrekt en de ogen gesloten dommel ik weg in een dromerige slaap. Voor me staat een vrouw. Ze zit tegenover me. Ze vraagt me wie ik ben en wat ik doe, waarom ik het verkeerd deed en wat ik er aan ga doen. Nieuwsgierig kijkt ze door de coupe maar staat nu voor me. Ik blijf het antwoord schuldig.

Een mooie vrouw met een wijze raad, een wijze raad die ik zelf verzon en via haar tot mij werd verteld? Alweer een glimlach en nog steeds de bomen. Het groen en het ontwaken van drassige velden. Het is nog vroeg en de trein raast voort.