Lekker broodje dacht ik nog, goed doorbakken ook. Zal de oven al branden en is dit het galgenmaal?

De kist zakt en je verlaat de zaal. Rode oogjes alom en hop in een slome galop (dat rijmt ja) naar de condoleanceruimte. Mensen die ik niet ken, oude buren en voornamelijk grijze duifjes. Condoleren en gezamelijk een broodje doen.

'Wilt u een kopje koffie?'
'Is dat met of zonder tranqualizers?'

De kist zakt en je loopt het zaaltje uit. Zal de kist dan meteen de oven ingaan en de dierbare tot as doen verbranden? Als ik buiten een sigaret rook, rookt er dan ondertussen iets anders met me mee?

Vind het maar niks dat cremeren. Afgezien van de lugubere gedachte van een brandend mens, is ook de rustplaats me wat karig. Je wordt tegen de wind in gemikt of tussen kleinburgelijkheid in een kast op de begraafplaats neergezet. Op een strooiveldje vermalen tussen de bladen van de grasmaaier. Met een beetje geluk kom je thuis op de schouw te staan. Met een gezonde dosis liefde en troost krijg je wekelijks een poetsdoek om je behuizing gewreven, barf!

Dan liever begraven. Netjes aangekleed lig je tevreden rustend in het linnen of fluweel. Kussentje onder het hoofd en de handen gevouwen op de borst. Laten we mieren, wormen en ander ongedierte even buiten beschouwing laten, of toch: Terug naar de natuur, weer terug naar waar je vandaan kwam of door de natuur weer terug genomen.

Een eigen stukje gras waar je het einde der tijden tegemoet gaat, een mooie steen en een plek waar dierbaren tegen je kunnen praten. De keuze is gemaakt, uw publicist wordt begraven.