Onlangs stierf Beppe. Droevigheid en stof tot nadenken. Mooi lag ze opgebaard onder de lakens van haar eigen bed. Vredig, de ogen gesloten en piekfijn aangekleed. Toen ik haar zag, haar observeerde zo stil en met haar handen in elkaar gevouwen, hoopte ik dat ze haar rust gevonden had.

Was ze misschien op weg naar het paradijs? Er al aangekomen en liep ze inmiddels wandelend met dierbaren uit het verleden langs oneindige kusten? Overspoeld door golven van geluk? Je wordt alleen geboren, leeft en gaat dan weer eenzaam terug naar de roots van het niets. Terug naar het moment voor den beginne. Is dat waar? Vergaat ons lichaam tot minder dan stof en gebeurt met de ziel hetzelfde?

Net als het hare zal mijn lichaam snel verslijten. Maar de geest? De ziel die huist in het doorbloede vlees? De persoonlijkheid die mij doet gaan waar ik ga, gaat ook zij verloren?

Ik was nog jong en hij al oud. Hij zou niet ouder worden en lag opgebaard in een kist. Met de veilige hand van mijn moeder aan de mijne zag ik voor het eerst een dode. Opgebaard in een kist. Ik staarde wat naar dat vreemde gezicht wat ik maar moeilijk herkende. 'Het is net of hij slaapt he', sprak mijn moeder troostend. Ik knikte ja maar dacht nee. Dit gezicht ken ik niet, het is me vreemd en lijkt er niet op. Een ontzield lichaam ligt stil, de ogen gesloten. Rustend, maar net alsof het slaapt? Dat niet, hij was verre van slapend.