Zoals u misschien al eens opviel: Uw publicist komt iets te vaak met de bus door het schier onmenselijke Ens. Een afzichtelijk suf dorp waar de triestigheid in dikke lagen op de daken ligt, en het noodlot al zegevierde voor de eerste paal geslagen werd. Tranen met tuiten jankend zat ik achter het raampje van de bus. Tegenwoordig passeer ik het dorp geblinddoekt: Dit leed wens ik nimmer meer te aanschouwen!

God mag dan tussen de mensen af en toe een misbaksel plaatsen: Het misbaksel dat dit dorp wist te schapen, mag zich wat mij betreft bij de eerstvolgende SARS epidemie in een vacuum getrokken isoleercel begeven. Bij het ontbreken ervan gaarne op blote knietjes richting vogeltjespark of landsgrens tijgeren. Afgezien van Urk kan ik me niets onbewoonbaarders voorstellen. Een schrijnende open wond.

Waar ik eigenlijk van plan was vandaag te schrijven over de kwestie Wolkers vs Emmeloord komt hier maar bar weinig van terecht. De weg richting Emmeloord werd weer eens versperd. U zult begrijpen en excuses: Ik ga nu eerst braken en de gedachten ordenen. Morgen Wolkers.