Als ik op het balkon zit hoor ik de zee ruizen. Dat brok water achter de duinen wat maar spoelt en beukt. Vinexwijken en nieuw geborenen maar de zee blijft wie ze is. Krachtig maar eenzaam vloeit ze over de aarde, in beweging op zoek naar niets. Zonder doelstelling of gedachten weet het mijn kortstondige bestaan met gemak te overleven. Aan de hemel sterren. Ik rook een sigaret en zie orion schitteren, een auto zoekt zijn weg. Geeft gas en verdwijnt in de nacht. Stilte.

Gedachten ordenen op een eiland, een moment rust in het donker op het balkon. Alweer gaan mijn gedachten naar dat sombere nieuws wat me ten gehore kwam. Wat zijn we klein en waarom. Wie beslist en hun aanwezigheid in mijn hart.

Als ik ga slapen hoor ik de wind ruizen door het open raam. Altijd maar de wind, altijd blijft ze waaien. Morgen zal ik opstaan, ben ik onderweg naar huis. Voel ik haar weer wapperen door mijn haren en voel ik haar streling op mijn gezicht. Het is stil op texel en de slaap slaat toe. Rust en dromen.