hooked again, at secondnew
Help, ik ben hooked, nu al zwanger van een tweede. Zwanger van een nieuw weblog: secondnew.
|
Help, ik ben hooked, nu al zwanger van een tweede. Zwanger van een nieuw weblog: secondnew.
En toen was het juni, de zon staat aan de hemel en uw publicist zit binnen. Achter een toetsenbord schrijft hij voor justathought. Zijn kindje, zijn digitale thuishaven en plek van plezier. Onlangs vierde ze haar verjaardag. Justathought is twee jaar onderweg. 'Welke airco?'
Lopend door het donker, door sober verlichte straten en duistere parken. Zwemmen in diepten, ver weg van oppervlak en adem. Dan weer dobberen onder de lichtblauwe hemel. De zon staat stralend op haar plaats, verwarmd het gezicht en doet je zinken in een droom. In Hongarije op het water, een vliegtuigje kwam over, van heinde en verre kwam het aan. Het scheerde over, we aanschouwden en beseften.
'Een pakje Marlboro alstublieft.'
Dat je na een dag hard werken naar een cursus gaat. Ja die baas van me heeft het in de bol. Leren zullen we, terug naar de schoolbanken! Had ik maar een vak geleerd denk ik dan, waarom ben ik niet gewoon metselaar geworden? 'Kan ik hier bij komen zitten?'
Gone with the wind, de hort op, even niet bloggen. Tot in de pruimentijd.
Op dit weblog las ik over het begrip lucid dreaming, de lucide droom. A lucid dream? Maar publicist, vertel, wat is dat? Natuurlijk zou ik ter beantwoording van deze vraagstelling mijn intelectuele bagage kunnen raadplegen, zodoende een helder antwoord te formuleren, echter: Laten we het eens aan een ander vragen:De afgelopen dagen gaat het hier vooral over de dood en het bijkomende tafereel van de begrafenis. Word het niet eens tijd voor wat vrolijkers? Neen beste lezer, uw publicist heeft de smaak te pakken. De flow vloeit met een dodelijke scherpte dus we gaan nog even door met het mijmeren over het laatste tripje richting jachtvelden.
Lekker broodje dacht ik nog, goed doorbakken ook. Zal de oven al branden en is dit het galgenmaal?
Onlangs stierf Beppe. Droevigheid en stof tot nadenken. Mooi lag ze opgebaard onder de lakens van haar eigen bed. Vredig, de ogen gesloten en piekfijn aangekleed. Toen ik haar zag, haar observeerde zo stil en met haar handen in elkaar gevouwen, hoopte ik dat ze haar rust gevonden had.
Verdammt nog mal, das ist nicht sehr tol! Je komt gedoucht en gebalsemd beneden voor het ontbijt. Je hebt er zin an, stapt kwiek en levenslustig richting keuken maar wat blijkt: Beleg op! Daar sta je dan om half zeven met de gebakken peren. Nee, waren het maar gebakken peren. Brood met groene vlekken in overvloed maar de pasta is op. Potje leeg, gisteren de randen al uitgekuisd en ook de tong ging al langs het glas. De tong langs het glas?
Yann Tiersen en dan schrijven. Yann Tiersen en dan huilen. Yann Tiersen en dan dromen, zweven over Franse velden, zwalken door stoffige Parijse straten. Yann Tiersen en dan mijmeren. Yann Tiersen en herinneren. Denken aan liefde op het bankje in west, het slapen naast haar warme lichaam. Haar deinende borst, de ogen gesloten en haar wangen mooi als altijd. Terug in de tijd, weer aan boord van dat schip. In Barcelona in ons hotel, camping rosas en glazen wijn in Nimes. Yann Tiersen van Le fabuleux destin d' Amelie Poulain. Yann Tiersen maakt prachtige muziek, nu gratis te downloaden. Ga maar doen.
De afgelopen dagen gaat het hier vooral over de dood en het bijkomende tafereel van de begrafenis. Word het niet eens tijd voor wat vrolijkers? Neen beste lezer, uw publicist heeft de smaak te pakken. De flow vloeit met een dodelijke scherpte dus we gaan nog even door met het mijmeren over het laatste tripje...
Na het vermoorde hondje van Harry Mulisch tot mij genomen te hebben, bladerde ik nog wat verder in Hollands Diep. Voor de nieuwkomers: Zie de vorige bijdrage. U bent er nog steeds ? Ik zwom dus wat verder door Hollandse Diepten en stuitte op een paginavullend schrijfsel van Tommy Wieringa. Tommy Wieringa; de koning uit Weesp, bekend van zijn magistrale Speedboot!
Terug van weggeweest, uit tijden die ik zelf niet meemaakte, verscheen daar 'Hollands diep'. Een cultureel veranwoord blaadje zonder overdosis toneel en andere randvoorwaarden die me geen bal interesseren. Stukje kunst, stukje schrijvers en daadwerkelijk leuke artikelen. Mooi blaadje ook, het oog wil immers ook wat. Met de look en feel zit het helemaal snor.
Met de trein over de Veluwe. Het is akelig vroeg maar ik ben onderweg. Leef een gejaagd ritme, staar wat doelloos uit het raam. De Veluwe kleurt weer groen, ze glimt van gevallen water. Als de zon achter de wolken vandaan komt, schitterd het blad voor mijn aangezicht. De wind ruist door de takken van grote bomen, druppels verwaaien tot gruis. Eenvoudig genieten.
Maybe I should write in english, maybe there are more who read my blog. I know for sure but it won't show flow. Maybe I should practise first and then switch to another language. Maybe I don't like to practise before publish. I prefer French but that's like an architect designing railroads. Like Vandalay industries? Like Costanza and a cute sexy blond girl? Excuse moi?
Nee echt hoor, schei er mee uit. Laten we kappen met die ongein en gewoon doen wat we zelf willen. Waarom zeggen die mensen goeiemorgen in de lift terwijl ze het niet menen? Waarom beginnen aan een geforceerd babbeltje terwijl je aan m'n gelaat kan zien dat ik je niet moet?'Nou zeg, ik vind dat hier maar weinig geschreven word.'
Leuk uitzicht op het werk. Grote ramen die tot de vloer toe doorlopen doen de blik verdwalen in het Amsterdamse. De Nieuwmarkt zie ik niet, ook de Dam is ver weg maar Amsterdam is gelukkig groot. De beatrixtoren en het Okura. Flats, de Amsterdam Arena en wat is dat daar in de verte?
En toen was het de eerste dag in mei, feestje weer voorbij. Dag van de arbeid, geradbraakt stiefelen we richting kantoor. Vermoeid van het struinen over zwolse pleinen, de pilsjes in het gras en de loempia's aan de kraam. Lekker broodje hamburger ook, de hele avond met een tong van leer de brandwonden lopen soppen. Past u op beste lezer, niet te gretig met de vreterij!
Heb een nieuw woord geleerd: Knorreflat.
Uw publicist is inmiddels weer een aantal dagen met de trein onderweg, dus de routine is weer aanwezig. Ook de gebruikelijke ergernissen staan als vanouds weer op het programma. Sommige mensen schijnen dat treinreizen nooit te leren...
Nog wat leuks gedaan dit weekend? Na een welgemeend 'goeiemorgen' in de lift is dit meestal de vraag die het goed doet bij de koffieautomaat. Maandagmorgen, weekend achter de rug en loonslavend Nederland kruipt weer richting kantoor.
Zoals u misschien al eens opviel: Uw publicist komt iets te vaak met de bus door het schier onmenselijke Ens. Een afzichtelijk suf dorp waar de triestigheid in dikke lagen op de daken ligt, en het noodlot al zegevierde voor de eerste paal geslagen werd. Tranen met tuiten jankend zat ik achter het raampje van de bus. Tegenwoordig passeer ik het dorp geblinddoekt: Dit leed wens ik nimmer meer te aanschouwen!
Zoals wel vaker herinner ik me Nimes. De parel in Zuid Frankrijk lag te zweten in de zinderende hitte. Vermoeid, zware backpacks en twee weken Europa achter de rug. We struinden ellendig strompelend een steile heuvel op. De heuvel als laatste obstakel waarna we handen schuddend de herberg bereikten. Heb ik deze scene niet al eens besproken? Ik heb hem als mooie herinnering tientallen malen voorbij laten trekken. Uw publicist is er klaar mee. Klaar met de ranzigheid van teer en nicotine. Klaar met het zinloze roken waar nog amper van genoten word. Vroeger smaakte het nog wel eens ergens naar. Een paar dagen niet roken en dan op vrijdagavond een sigaret opsteken. Lekker, bij een pilsje in de kroeg.
Ook freaky bastards met oog voor het expirimentele weten mijn weblog te vinden. Althans, wat mij betreft valt dit geval onder het kopje expirimenteel met de hoofdletter L van 'laat maar'. Beet expirimenteren prima, maar wat de knakker met onderstaande zoekwoorden van plan was?
Als ik op het balkon zit hoor ik de zee ruizen. Dat brok water achter de duinen wat maar spoelt en beukt. Vinexwijken en nieuw geborenen maar de zee blijft wie ze is. Krachtig maar eenzaam vloeit ze over de aarde, in beweging op zoek naar niets. Zonder doelstelling of gedachten weet het mijn kortstondige bestaan met gemak te overleven. Aan de hemel sterren. Ik rook een sigaret en zie orion schitteren, een auto zoekt zijn weg. Geeft gas en verdwijnt in de nacht. Stilte.
Een weekend texel is veel wandelen, fietsen en kuieren op het strand. De nordic walking stokken uit de kofferbak en lopen langs de vloedlijn. Echt waar publicist? Neen. Wandelen over duinen doe ik met alle plezier maar de eerste die me betrapt met nordic walking sticks en bijbehorende fleece, mag me grondig de bek verbouwen. Met een gescheurd jukbeen en een gebroken kaak in de traumahelicopter richting Den Helder. En terecht.
Het is vrijdagavond en de saturday night fever loopt me door de mond. Ik mag dan op Texel zijn en de de stapmaatjes thuis hebben gelaten: Een vrijdagavond zonder horeca is als de zon zonder maan. Best uit te houden maar je mist wat. Een soort van chupa chup versus salmiak lollie of zoals een .... ja whatever publicist.
Ik zit aan een mij onbekende woonkamertafel. Onder de laptop een tafelkleedje zoals het hoort in een gehuurd vakantiehuisje. Een bloemenprintje wat rechtstreeks uit het verzorgingstehuis lijkt te komen. M'n oma zou het vast schitterend vinden. Lekker dat werken voor de overheid maar wel druk hoor!
Uw publicist is vroeg op stap tegenwoordig. Slaapdronken verlaat hij de Zwolse grachtengordel om even later met bloed doorlopen ogen een treinkaartje uit de automaat te jassen. Nog bleek van de remslaap koopt hij een veel te dure bak koffie, het hete goedje trekt na een ferme slok als een mes door de keel.
Ja beste lezer, de laatste post was weer even geleden dus uw publicist trekt de dop maar weer eens van de pen. Heet nieuws publicist, een gegronde reden de lezer zo lang in het ongewisse te laten? Jazeker wel. Uw publicist hing de loonslaverij voor een weekje aan de wilgen en genoot van het onluikende voorjaar. Met een boekje op een bankje, uitslapen en wat rondlopen in horeca. Hier en daar je neus steken in zaken die je niet aangaan en ook een nieuwe job fixen.
Dagen van straffe wind die de lentekleding doet verbleken. Het mag volgens
De inspiratie is vertrokken en lijkt ook niet terug te komen. Staat waarschijnlijk ergens in Spanje aan een bar. Staat zich te vergapen aan mooie vrouwen. Gretig bier drinkend babbelt hij met medestanders die hun schrijvers verlieten voor een korte vakantie. Zwolle lijkt verder weg dan ooit. Uw publicist probeert hem dagelijks te overtuigen spoedig naar huis te komen. 'Ik heb je nodig, kan niet zonder je en waarom laat je me in de steek!' Stel je zit wat te browsen en de verveling slaat toe. Wat porno open trekken kan geen kwaad dacht je nog. Voor je het weet zit je alleen aan de keukentafel en slaat de hitsigheid tussen de benen. De vrouw des huizes is niet thuis, heb haar nooit gezien ook, en een vriendin? Tja in de zomer van 1966 was het goed buiten spelen maar das ook alweer even geleden. Oplossing: Google erbij pakken en op zoek gaan naar een nieuwe hobby. Op zoek gaan naar een partijtje stoeien waar je ook zelf wat aan hebt.
Aangezien het boekenweek is en het thema dit jaar de humor betreft, vandaag een grap uit de oude doos. Een grap die ik zelf bedacht, die al jaren de ronde doet en ook in het verleden al eens zijn weg op het internet wist te vinden. Een grap, een dijenkletser een brok humor die zijn weerga niet kent. Komt ie:
En toen was het twaalf uur, tijd voor lunch maar eerst het nieuws op Slam FM. Wat ik me overigens al een tijdje afvraag: Waarom lezen al die nieuwslezers eerst hun naam voor? `Hallo ik ben Diederik de Dode en dit is het Slam FM nieuws van 12 uur.` Leuk en aardig Diederik maar cut the crap, wat is het nieuws. Ken wel meer doden en waarom moet heel Nederland weten hoe je heet?
Lekker weer vandaag. Laat ik nou net buiten Zwolle zijn en de beschikking hebben over een achtertuin. Stoeltje uit de schuur, sigaretje bij het filter aansteken en zonnebaden geblazen. En toen leek de winter voorbij, stond de zon aan de hemel en liep ik stralend de deur uit. Hoog water in de gracht, een visser in een bootje en een zweempje mist boven het oppervlak. Het oude baasje tuurt roerloos naar z`n dobber. In gedachten verzonken zo lijkt het. Zorgeloos en tevreden genieten van de laatste decenia. Aan de Thorbeckegracht het manneke achter z`n raam. Krant op schoot, opkijkend als ik langs loop, iedere morgen weer.
Lekker, voor elven naar bed met als doelstelling de volgende dag zo fit als een hoentje tussen de lakens weg te kruipen. Tandjes poetsen, wasje uit de machine halen en een klodder Nivea op het gelaat smeren. Ja beste lezer, de moderne man smeert wat af tegenwoordig. Uw publicist is uiteraard helemaal 2007 dus ook herman balsemt wat in de ronte alvorens de master bedroom te betreden. Dokter van de Hoog? Uw publicist draait er de hand niet voor om.
Stel je hebt de nodige kleding bij elkaar gestolen. Paar sneakers en een lederen instappertje, fancy jasje en een bundeltje sokken. Dan is daar vanzelf het moment dat het tijd is voor een kledingkast om het spul in te verstouwen. Wel zo handig beste mensen. U kunt uw shirtjes, broeken en zwempakken er in kwijt, waardoor de slaapkamer wat minder rommelig overkomt.
checklist
Dodelijk vermoeid zit je op de bank. Gedachten tollen je door het hoofd en stoppen met leven lijkt een prima optie. Het bier is op maar de dorst niet gestild, die Marlboro's komen je de neus uit en uit frustratie begin je de huid van je lippen los te trekken. Langzaam aan de boel stukbijten is een relaxte eerste stap. Een rafelige uitgedroogde onderlip verder ontrafelen, een eerste klas heerlijkheid.
Dus ik zeg nog tegen die dokter van ja kijk weet je, jij moet het weten met je witte jassie. Volgens mij sars of een lichte buikpleuris infectie of zo, kweenie prof. Stukje beenmerg in de maagwand blijven steken? Bedoel vies zweten doe ik wel vaker tussen de lakens maar de bagger die me nu uit de porieen komt walmen sijpelt traag als het zure ochtendvocht op een latere carnavalsmorgen. Tweemaal daags een finimal?
Nee echt hoor, als ik ergens een gloeiende hekel aan heb dan is het wel sport. Een beetje kwasi sportief voetbalwedstrijdjes zappen trek ik nog wel, maar als ik ergens niet op zit te wachten dan is het wel Karl Nooten. Karl Nooten?
Leuk en aardig dat overnachten in Emmeloord maar die tijd van komen die ging op een gegeven moment maar weer. De hort op, weg uit die sompige polder, terug naar Zwollywood. De laarzen uit de klei getrokken, de poldertoren een rotschop gegeven en moeder de vrouw bedankt voor de pannekoeken. Uw publicist stapte de bus in en was even later weer thuis. Weer terug in Zwolle. De bakermat in het verre oosten.
Ken je dat? Het is zondagmorgen en vermoeid wordt je wakker in tochterig Emmeloord? Een aanrader voor een ieder die het plaatsje nooit bezocht: Dit zo houden brengt u geen enkele schade toe. Het lijstje spannende belevenissen mijnes levens gaat niet aangevuld worden zodra u het nieuwe land bezoekt. Wakker worden in Emmeloord. Ligt dat niet vlakbij Urk hoor ik wel eens. Nee echt, ben ik niet genoeg vernederd door toe te geven wel eens wakker te worden in godvergeten Emmeloord? Nee maar met opgroeiende kinderen, en die poldertoren is ook best hoog hoor... nee maar, maar, hallo?
Foto`s in een kartonnen doos. Met Suzanne in Artis, op een boot in Turkije en op een bruggetje in Icmeler. Trots kijk ik in de lens. Zij mooi bruin, fonkelende ogen en mooie vormen. Ik rood verbrand, knokige knietjes en een henna op de buik. De korte broek zie ik enkel terug op foto`s, draag ze enkel op vakantie.'Mag ik vijf Amsterdammertjes'
Inmiddels ook een behoorlijke collectie klavers van de Albert Heijn weten te verzamelen? Die doosjes zaad die je bij besteding van 10 euro als presentje meekrijgt van de cassiere? Uw publicist spaarde ze een aantal weken bij de vleet, en had er toen genoeg. Klaar met verzamelen, dus poten die bolletjes!
Zo jong komen we nooit meer samenkomen. Zo jong zullen we niet meer zijn. Zo jong als toen, toen we samen waren. Samen door de nacht, de eerste stappen in het duister, op weg naar volwassenheid.
In het Zwolse is het rustig. Regen tikt tegen het raam, een eenzame wandelaar en op de gracht een bus. Helverlichte koplampen, mistig en druppels naar beneden glijdend langs het raam. Met beslagen ramen op weg naar de lente. Bent u al in aantocht?
Ben klaar met schrijven zo lijkt het, klaar met het maken van stukjes en waarom vloeit die pen niet? Ben er klaar mee. Een writersblock noemen ze dat? Zou dat misschien een goeie punchline in de kroeg zijn?
Misschien moet ik toch eens wat meer informatie opduikelen met betrekking tot die auto ongelukken. Waarom opent het NOS journaal met een carcrash? Waarom raken mijn collega's er niet over uitgepraat en hoe zit dat met die stille tocht? Was het een Spijker die crashte? Een Lamborghini dan misschien? Was de bestuurder nuchter en als opperbeste BOB toch het haasje? Ga de krant er eens op naslaan, hier zit een luchtje aan wat ruikt naar toegevoegde nieuwswaarde. U hoort van mij.
En toen was daar Pieter. Slonzig figuur in baggy pants, pet op z'n hoofd en een vreemd soort permanent wat er slierterig onderuit kwam zetten. Of ik een vuurtje voor hem heb, en geld voor een pilsje. Laat ik dat vuurtje aan de kerel geven maar dat pilsje koop je zelf maar. Pieter werd een beetje boos en bleek vrij snel van gemoedstoestand te kunnen veranderen. Een vuist landde hard op mijn jukbeen en de kruk werd met een ferme trap onder mijn achterwerk weg getrapt.
Dat je door de winkelstraat struind en behoorlijk in je sas begint te raken van die sale. Is het tegenwoordig altijd opruiming? Dat je wat rondkijkt en wat koopt, toch maar weer een sigaret opsteekt en hier in bijzondere mate van geniet. De sfeer zit er goed in en je loopt nog wat door.
Afgelopen zondag speelde uw publicist een partijtje voetbal. Een balletje trappen in de woonkamer of een ballon hooghouden? Neen, niets van hetgeen u zult verwachten, uw publicist speelde mee op een heus zaalvoetbal toernooi. Dat loopt wel los dacht ik. Beetje tikken met die bal, hier en daar een dribbel en wat leuks uit de trucendoos omhoog halen maar dat viel dus vies tegen.
Nee echt hoor, het nieuws weet me steeds meer te bekoren. De formatie is gestart op een geheime locatie en laten we de lemen hut nou meteen gevonden hebben. Nee hoor, geen pakken maar fleecetruien, jasjes en een spijkerbroek. En waarom was Wouter wat later? Oooh een van de kids was jarig. Formatie? Ja ze slapen er ook ja, en Maxime wandelt er. Wat is het nieuws over de formatie? Ze slapen in een koetshuis, nee die kelner komt de koffie vanuit het hotel brengen. Nee loopt buitenom, geen probleem joh.
Laten we het kort houden en lekker meedoen met de handenschudderij: Beste lezer, een gelukkig nieuwjaar!
En toen was het alweer kerst. Is het jaar weer bijna voorbij en kunnen de goede voornemens weer uit de kast. Kunnen we weer eten, drinken en boeken lezen op de bank. De zaterdagbijlages doorspitten en het gourmetstel uit de doos trekken. Prettig, die kerstdagen...
In een artikel op een weblog las ik over de do's en dont's van het bloggen. Wow wat een openingszin. Alleen al het woord weblog; om van de te kotsen toch? 'Heb jij een weblog dan', hoor ik weleens. 'Maar dat is toch voor onzekere meisjes uit de provincie en huisvrouwen in de overgang? Dat zijn toch websites gevuld met geneuzel over Suzanne Bakker, veel te lieve huisdieren en de dagelijkse gang van zaken die ik echt niet wil lezen?'
Word het niet eens tijd om wat vaker te posten? Loop je door hartje zwolle en word je uitgefloten. Check je een nieuwe broek in de paskamer en wat denk je? 'Leuk en aardig die broek maar zou je niet wat vaker publiceren lul?'
In een tochtig plaatsje op het nieuwe land werd een kerstmarkt georganiseerd. Een kerstmarkt in de lokale winkelstraat? Vertel het uw publicist en hij is van de partij!
Dat je in het cafe staat, tien pils achter de kiezen en tijd voor amsterdammertje nummer elf. De muziek verwend de trommelvliezen, de dames dralen om u heen en de sfeer zit er goed in. Maar dan. Daar gaat Frits, een zurige blik heeft hij wel vaker en ik heb hem vaker groen zien aanlopen, maar dit is wel erg vreemd.