justathought | weblog van herman

hooked again, at secondnew

Help, ik ben hooked, nu al zwanger van een tweede. Zwanger van een nieuw weblog: secondnew.

een laatste gedachte

En toen was het juni, de zon staat aan de hemel en uw publicist zit binnen. Achter een toetsenbord schrijft hij voor justathought. Zijn kindje, zijn digitale thuishaven en plek van plezier. Onlangs vierde ze haar verjaardag. Justathought is twee jaar onderweg.

Twee jaar observaties, melancholie en zouteloze grappen. Af en toe een lifelog, een enkel boek werd besproken. Een blog over schieronmenselijk Ens, het schitterende Zwolle en de mensen in de straat. Over de schoonheid van een vijver, een pilsje in de kroeg of een ergernis in de trein. Over gewoonte, afzien en het genot van koffie in de winter. Over het wachten op de tram, het leven van alledag en Adrie Vermeer. Over alles en niets. Twee jaar justathought en toen was daar het einde. Uw publicist zit aan zijn schrijftafel, en laat het doek vallen. Tijd voor de laatste gedachte. De laatste dans, een laatste schrijfsel. Dit theater sluit zijn poorten.

Ik was een schrijver zonder boek, schreef verhalen. Lange verhalen en korte exemplaren, maar uw publicist wilde meer. Wilde schrijven, dagelijks oefenen. Dagelijks spelen met zinnen op zoek naar vorm en stijl. 'Oefening baart kunst en met de ritmiek van een weblog vloeien de zinnen straks samen in een roman.' De roman is nog steeds in wording, dagelijks oefenen bleek leuker dan gedacht. Schrijven in korte schetsen, lezers en reacties, iets vertellen aan een publiek. De blogosphere is lang zo gek nog niet.

Is uw publicist uitgeschreven? Justathought hangt aan de wilgen maar schrijven zal ik blijven. Kinderen groeien op, worden volwassen en sterven. Nieuwe kinderen worden geboren. Justathought is klaar, iets nieuws zal komen. Alle lezers, linkers, lurkers, en reageerders: Uw publicist dankt u van harte! U hoort van mij.

airco

'Welke airco?'
'Nee het raam gek!'
'Ja lekker fris.'
'Nee maar niet met de airco aan.'
'Harco, die werkt toch extern vandaag?'
'Hoe bedoel je, versta er godverdomme geen moer van hier!'
'Wach ff, doek eerst ff het raam dicht.'

onder de hoogten

Lopend door het donker, door sober verlichte straten en duistere parken. Zwemmen in diepten, ver weg van oppervlak en adem. Dan weer dobberen onder de lichtblauwe hemel. De zon staat stralend op haar plaats, verwarmd het gezicht en doet je zinken in een droom. In Hongarije op het water, een vliegtuigje kwam over, van heinde en verre kwam het aan. Het scheerde over, we aanschouwden en beseften.

Het leven gaat en opent deuren. Slaat ze dicht en zie daar een trap. Krakende treden en een doel voor ogen. Een scheur en het kraakt, geen houvast, een duw, en je tuimeld naar beneden. Ik sta weer op, open een deur en loop, wankel en weet wat me te doen staat. Zal altijd blijven lopen.

Bevend in bed, bloedend, lakens klam en rood. Als een razende door een storm en dan een wolk. Een schommel die stijgt en weer daalt, omhoog en omlaag. Proberen zo hoog mogelijk te komen, aanzetten en zwieren. Voor altijd ambitieus, nooit meer en het hoofd omhoog. Lopen en blijven lopen.

kiosk

'Een pakje Marlboro alstublieft.'
'Vind u dat lekker?'
'Pardon?'
'Het stinkt.'
'Haha je lijkt m'n vrouw wel kerel.''
'En het is ongezond.'
'Ja tja..., doet u toch maar een pakje.'
'Nee.'
'Wat?'

waarom eigenlijk

Dat je na een dag hard werken naar een cursus gaat. Ja die baas van me heeft het in de bol. Leren zullen we, terug naar de schoolbanken! Had ik maar een vak geleerd denk ik dan, waarom ben ik niet gewoon metselaar geworden?

Lekker lijkt me dat. Buiten in de zon met een bak specie en een setje stenen muurtjes maken. Na een halve meter met het broederschap een sigaret roken. Tegen de keet aan leunen en wat staren over pleinen en door straten. Dan weer hier, dan weer daar. Om tien uur koffie in een houten keet. Op houten bankjes, koffie uit een grote metalen kan vol deukjes en krassen. Stoffige vloer en een radio op het plankje.

Waarom ben ik geen steigerbouwer. Met een pickup naar het te schilderen huis rijden, en vanaf scratch een steiger opzetten. Zeulen en smijten met metaal, zwieren tussen speilen en het uitzicht op grote hoogte. Hard werken, resultaat en moe maar voldaan weer naar huis.

In alle vroegte opstaan. Werken, een cursus en uiteindelijk om 20:00 in de trein terug naar Zwolle. Een lege coupe, rust en staren door het raampje. Schoenen uit en met de sokken op het bankje tegenover me. Alleen in een vierzitje. Liggen, hangen en wat slapen. Maar dan, toen was daar Amersfoort. De trein stopt en overstappers sprinten het perron over. Gedaan met de rust, kinderen en pubers in grote getalen. Een dagje uit met de klas en nu weer terug naar huis. Schreeuwen, krijsen en motherfukkin ringtones galmen door de coupe. Kaartjes leggen, over de bankjes klimmen, blikjes cola en openscheurende zakken snoep. Krakende zakken chips en vermoeide pabo studentes.

Drie kwartier later ben ik thuis. Verrot op zoek naar m'n bed, morgen weer de geeikte paden, een weinig nieuwe dag van werken...

trein

'Kan ik hier bij komen zitten?'
'Nee.'
'Sorry?'
'Nee.'
'Haha, kunt u uw tas even weghalen, dan kan ik gaan zitten.'
'Nee'
'Wat nee?!'
'Nee.'

op zwart

Gone with the wind, de hort op, even niet bloggen. Tot in de pruimentijd.

telefoon:

'Dicky Dulfing hier, uw publicist?'
'Spreekt u mee.'
'Een korte blogo-break?'
'A few days, waarmee kan ik u van dienst zijn?'
'Als u toch niet schrijft dan..'
'Publiceert.'
'Publiceert'.., zo u wenst, ken ik vast wel ff de groeten doen hier?'
'Gaat uw gang.'
'Wil graag de groeten doen aan Hans in Berlijn, hoop dat je je vermaakt kerel, aan m'n moeder natuurlijk en tante Agaat die op de camping staat. Aan Cora, Kees, Elzo, Randy, de mannen van het 1e, Gary en de kids en aan Willem van de Weteringschans. Hou je haaks gek!'
'Dat was het?'
'Bedankt publicist.'

telefoon:

'Ja met Dulfing nog een keer.'
'Zeg het eens Dicky.'
'Publicist, u zit nog steeds in uw blogo-break?'
'To the point Dicky.'
'Ben nog mensen vergeten en vroeg me af of ik...'
'Roept u maar.'
'Zou ook nog graag de groeten doen aan Harice en Richie, we gaan hard gasten, aan Dennis van het pleintje, Ruben uit Ens en wijlen Adri Vermeer. Je verdiende beter trekveer!'
'Dat was het?'
'Thanks publicist!'
'Youre welcome.'

lucid dreaming

Op dit weblog las ik over het begrip lucid dreaming, de lucide droom. A lucid dream? Maar publicist, vertel, wat is dat? Natuurlijk zou ik ter beantwoording van deze vraagstelling mijn intelectuele bagage kunnen raadplegen, zodoende een helder antwoord te formuleren, echter: Laten we het eens aan een ander vragen:

Wikipedia verteld ons met graagte: Een lucide droom is een droom waarbij de dromer zich bewust is van het feit dat hij droomt. Het begrip is geintroduceerd door de Nederlandse schrijver Frederik van Eeden. Met 'lucide' verwees hij naar de heldere staat waarin de dromer zich bevindt.

Bij een hoge mate van luciditeit heeft de dromer in de gaten dat de gebeurtenissen zich in zijn hoofd afspelen, dat er geen echt gevaar dreigt, dat hij in werkelijkheid in bed ligt en ieder moment wakker kan worden. Bij een lage mate van luciditeit is de dromer zich bewust genoeg om de gebeurtenissen te sturen, maar onvoldoende om zich te realiseren dat ze niet echt zijn.

Cool, bedankt en een pak van m'n hart. Al even dacht ik langzaam af te dwalen tot waanzin, tot gekte en schier onmenselijke buitensporigheid. Het lijkt dus mee te vallen en vaker voor te komen.

Ik zit in de trein en dommel in slaap. Nooit meer lees ik een boek, nooit meer drink ik er koffie. De weken doen slijten en het lichaam doet mee, we liggen hangen en starten een lucide droom. Telkens weer kijk ik uit het raampje en zie dingen komen en gaan die er niet zijn. Ik weet dat ik droom, dat die bergen er niet staan. In de spiegeling van het raam zie ik een man in een rode trui. Ik weet dat ik droom en alweer hou ik mezelf bezig met dat grappige visuele effectt: De ogen plots openen en de rode trui zien veranderen in de dame die er daadwerkelijk zit.

Lucide dromen; leuker dan gratis kranten, sms en dure kopjes koffie van de Kiosk. Zoek een baan op afstand en reis met de trein. Raak vermoeid, plof neer en go lucid dreaming.

nog eenmaal begraven

De afgelopen dagen gaat het hier vooral over de dood en het bijkomende tafereel van de begrafenis. Word het niet eens tijd voor wat vrolijkers? Neen beste lezer, uw publicist heeft de smaak te pakken. De flow vloeit met een dodelijke scherpte dus we gaan nog even door met het mijmeren over het laatste tripje richting jachtvelden.

Wel eens op een nieuwe begraafplaats geweest? Op een nieuw aangelegd veldje horende bij het karakteristieke gedeelte wat al vol ligt? Au! Lelijkheid troef als je het mij vraagt. Geen doorleefde stenen en moeilijk leesbare teksten. Geen oude eiken die zwieren in de zomer en hun vergeelde bladeren werpen in de herfst. Geen gebarsten marmer en versleten paden. Niets van dit alles.

Een nieuwe begraafplaats zie je van heinde en verre al schitteren. Het zwarte marmer glimt als een aal in een bak snot. De fotolijstjes zijn niet te tellen en de perkjes keurig aangeharkt. Brieven in plastic, sommige graven nog zonder steen en meer plastic dan de bloemen die er in zaten. Geen bloemstukjes wat struikjes werden maar nette bakjes van de intratuin waar het plastic kaartje nog in staat. Een clematus, behoeft veel zonlicht en regelmatig voeren. Nee dan liever een setje verwilderd kleefkruid aangevuld met brandnetels. Getroost door een zonnebloem.

een keuze uit twee

Lekker broodje dacht ik nog, goed doorbakken ook. Zal de oven al branden en is dit het galgenmaal?

De kist zakt en je verlaat de zaal. Rode oogjes alom en hop in een slome galop (dat rijmt ja) naar de condoleanceruimte. Mensen die ik niet ken, oude buren en voornamelijk grijze duifjes. Condoleren en gezamelijk een broodje doen.

'Wilt u een kopje koffie?'
'Is dat met of zonder tranqualizers?'

De kist zakt en je loopt het zaaltje uit. Zal de kist dan meteen de oven ingaan en de dierbare tot as doen verbranden? Als ik buiten een sigaret rook, rookt er dan ondertussen iets anders met me mee?

Vind het maar niks dat cremeren. Afgezien van de lugubere gedachte van een brandend mens, is ook de rustplaats me wat karig. Je wordt tegen de wind in gemikt of tussen kleinburgelijkheid in een kast op de begraafplaats neergezet. Op een strooiveldje vermalen tussen de bladen van de grasmaaier. Met een beetje geluk kom je thuis op de schouw te staan. Met een gezonde dosis liefde en troost krijg je wekelijks een poetsdoek om je behuizing gewreven, barf!

Dan liever begraven. Netjes aangekleed lig je tevreden rustend in het linnen of fluweel. Kussentje onder het hoofd en de handen gevouwen op de borst. Laten we mieren, wormen en ander ongedierte even buiten beschouwing laten, of toch: Terug naar de natuur, weer terug naar waar je vandaan kwam of door de natuur weer terug genomen.

Een eigen stukje gras waar je het einde der tijden tegemoet gaat, een mooie steen en een plek waar dierbaren tegen je kunnen praten. De keuze is gemaakt, uw publicist wordt begraven.

doeg dame

Onlangs stierf Beppe. Droevigheid en stof tot nadenken. Mooi lag ze opgebaard onder de lakens van haar eigen bed. Vredig, de ogen gesloten en piekfijn aangekleed. Toen ik haar zag, haar observeerde zo stil en met haar handen in elkaar gevouwen, hoopte ik dat ze haar rust gevonden had.

Was ze misschien op weg naar het paradijs? Er al aangekomen en liep ze inmiddels wandelend met dierbaren uit het verleden langs oneindige kusten? Overspoeld door golven van geluk? Je wordt alleen geboren, leeft en gaat dan weer eenzaam terug naar de roots van het niets. Terug naar het moment voor den beginne. Is dat waar? Vergaat ons lichaam tot minder dan stof en gebeurt met de ziel hetzelfde?

Net als het hare zal mijn lichaam snel verslijten. Maar de geest? De ziel die huist in het doorbloede vlees? De persoonlijkheid die mij doet gaan waar ik ga, gaat ook zij verloren?

Ik was nog jong en hij al oud. Hij zou niet ouder worden en lag opgebaard in een kist. Met de veilige hand van mijn moeder aan de mijne zag ik voor het eerst een dode. Opgebaard in een kist. Ik staarde wat naar dat vreemde gezicht wat ik maar moeilijk herkende. 'Het is net of hij slaapt he', sprak mijn moeder troostend. Ik knikte ja maar dacht nee. Dit gezicht ken ik niet, het is me vreemd en lijkt er niet op. Een ontzield lichaam ligt stil, de ogen gesloten. Rustend, maar net alsof het slaapt? Dat niet, hij was verre van slapend.

een boterham belegd

Verdammt nog mal, das ist nicht sehr tol! Je komt gedoucht en gebalsemd beneden voor het ontbijt. Je hebt er zin an, stapt kwiek en levenslustig richting keuken maar wat blijkt: Beleg op! Daar sta je dan om half zeven met de gebakken peren. Nee, waren het maar gebakken peren. Brood met groene vlekken in overvloed maar de pasta is op. Potje leeg, gisteren de randen al uitgekuisd en ook de tong ging al langs het glas. De tong langs het glas?

'Maar publicist, dan neemt u toch wat anders op uw boterham?'
'Goed plan beste lezer, u bent weer alert en doordacht, maar helaas. Dat gaat niet.'

In huize justathought is het enkel pasta wat de boterham belegd. Geen boterhamworst of jam. Ook geen kaas of een set gepofte vijgjes in de koelkast. Het is pasta of een droge korrel met een korst. Margarine? Nooit van gehoord. Zal de Croma kunnen proberen maar dat smeert niet, dat lijd tot scheuren en gaten tussen de korsten en die moet ik niet op de vroege morgen. Met een slok melk en een gangmaker in de maag sta ik tien minuten verderop bij de Kiosk op het station.

'Mag ik een pakje Lucky Strike en zo'n driehoekig stuk plastic waar een klef stuk brood in geplakt zit?'
'Welke had u gewild meneer?'

De exemplaren met wit-brood vallen af. Ben niet zo'n fan van klevende meelballen die heen en weer slijmen in de maag.

'Doe die linkse maar.'
'Dat is dan 23 euro meneer.'

In de trein zit ik in een goedgevuld vierzitje. Mooie charismatische dame tegenover me, aktentas met een stropdas en naast me een groenlinks stemmende clochard. Waarschijnlijk onderweg naar de apenheul of anders de stadsbank van lening. Mooie bos krullen vriend.

De maag knort en uw publicist ontwaakt uit een natte droom. Heerlijk dat wegdommelen in de trein maar eerst dient er gegeten te worden. Zodra ik het pakje open komt de eierlucht me in het gezicht walmen. Lekker jongens, u ook een hapje? Ik geniet en smak de kleffe bende in no time naar binnen. Wel eens een ongeluk in een tunnel gezien? Meneer? Heerlijk, een boterham belegd met ei en sla, misschien de pasta maar eens gedag zeggen.

yann tiersen

Yann Tiersen en dan schrijven. Yann Tiersen en dan huilen. Yann Tiersen en dan dromen, zweven over Franse velden, zwalken door stoffige Parijse straten. Yann Tiersen en dan mijmeren. Yann Tiersen en herinneren. Denken aan liefde op het bankje in west, het slapen naast haar warme lichaam. Haar deinende borst, de ogen gesloten en haar wangen mooi als altijd. Terug in de tijd, weer aan boord van dat schip. In Barcelona in ons hotel, camping rosas en glazen wijn in Nimes. Yann Tiersen van Le fabuleux destin d' Amelie Poulain. Yann Tiersen maakt prachtige muziek, nu gratis te downloaden. Ga maar doen.

nog meer begraven

De afgelopen dagen gaat het hier vooral over de dood en het bijkomende tafereel van de begrafenis. Word het niet eens tijd voor wat vrolijkers? Neen beste lezer, uw publicist heeft de smaak te pakken. De flow vloeit met een dodelijke scherpte dus we gaan nog even door met het mijmeren over het laatste tripje...

Wel eens op een nieuwe begraafplaats geweest? Op een nieuw aangelegd veldje horende bij het karakteristieke gedeelte wat al vol ligt? Au! Lelijkheid troef als je het mij vraagt. Geen doorleefde stenen en moelijk leesbare teksten. Geen oude eiken die zwieren in de zomer en hun vergeelde bladeren werpen in de herfst. Geen gebarsten marmer en versleten paden. Niets van dit alles.

Een nieuwe begraafplaats zie je van heinde en verre al schitteren. Het zwarte marmer glimt als een aal in een bak snot. De fotolijstjes zijn niet te tellen en de perkjes keurig aangeharkt. Brieven in plastic, sommigen nog zonder steen en ...Geen bloemstukjes wat struikjes werden maar nette bakjes van de intratuin waar het plastic kaartje nog in staat. Een clematus, behoeft veel zonlicht en regelmatig voeren. Nee dan liever een setje verwilderd kleefkruid aangevuld met brandnetels en de troost van een paardebloem. Onder de steen vandaan een longwortel en de klimop doet zijn werk..

tommy duikt diep

Na het vermoorde hondje van Harry Mulisch tot mij genomen te hebben, bladerde ik nog wat verder in Hollands Diep. Voor de nieuwkomers: Zie de vorige bijdrage. U bent er nog steeds ? Ik zwom dus wat verder door Hollandse Diepten en stuitte op een paginavullend schrijfsel van Tommy Wieringa. Tommy Wieringa; de koning uit Weesp, bekend van zijn magistrale Speedboot!

Tommy zal een voorlees sessie verzorgen in een nachtclub die hier niet op zit te wachten. Rock 'n roll, drank en vrouwen en dan een schrijver die voor gaat zitten lezen. Sta je net een goed gevulde decolette aan de bar te spotten, links van je een schoonheidje te versieren, komt er een kale bats uit Weesp een stukje interessant doen. Weg muziek en verplicht je mond houden om goed te luisteren. Wablief publicist?

Wieringa wordt aangesproken door een local die hem verteld over de populaire entertainer die voor hem het podium zal bestijgen. 'He shook the hand of Elvis Presley, shake his hand toningt and youre one handshake away from the king.' De entertainer speelt niet onverdienstelijk trompet en verlaat dan het podium. Wieringa is next, good luck zegt de trompettist en schud hem de hand.

Leuk idee. Wie schudde ik de hand en hoeveel handshakes ben ik away van idolen, aardse goden en ander interessant gepeupel? Jan Cremer? Opa schudde hem en zijn muze Jayne Mansfield de hand in het Chelsea hotel te New York. One handshake away. Klaas Bruinsma, two handshakes. De grote Clarence Seedorf? One handshake!

En Elvis Presley dan?

Ik schudde Tommy Wieringa in een ver verleden de hand. Hij vertelde over schrijven. Over mooie zinnen formuleren en de waarde van een goede openingszin. Hij las voor uit Fante, de titaantjes van Nescio en vertelde waarom Mulisch een matig schrijver is.

Wieringa gaf een workshop, ook zelf gingen we aan de slag. We schreven zinnen aan een tafel in Amsterdam-West en werden vervolgens beoordeeld door de meester. Leuke middag en met dank aan Tommy Wieringa: The king of rock en roll, two handshakes away.

hondje van harry

Terug van weggeweest, uit tijden die ik zelf niet meemaakte, verscheen daar 'Hollands diep'. Een cultureel veranwoord blaadje zonder overdosis toneel en andere randvoorwaarden die me geen bal interesseren. Stukje kunst, stukje schrijvers en daadwerkelijk leuke artikelen. Mooi blaadje ook, het oog wil immers ook wat. Met de look en feel zit het helemaal snor.

Op pagina 106 een kort interview met Harry Mulisch. De zelfbenoemde koning der Nederlandse letteren kreeg enkele vragen voorgeschoteld waaronder deze:

'Welke herinnering is je het meest dierbaarst?'

Harry zou Mulisch niet zijn als hij niet eerst grondig nadenkt over de vraagstelling alvorens er een antwoord op te geven. De vraag gaat dan ook onbeantwoord de boeken in. Mulisch vindt het een gemene vraag en wenst niemand voor het hoofd te stoten. Hij formuleert de vraag een andere kant op:

'Welke herinnering is het afschuwlijkst?'

Zijn antwoord? Mulisch was gedurende de tweede oorlog trots bezitter van een teckel. Op een dag werd het vermoord. Doodgeschoten door een soldaat toen het beestje achter een setje herten aan rende.

Uw publicist fronste zijn wenkbrauwen en vroeg zich af hoe de band tussen Harry en zijn ouders geweest was. Is dit ergens in mijn brein bekend? Schreef Mulisch hier ooit over? Even zag ik een knaapje met weinig trek in bruine bonen voorbij komen maar verder geen informatie met betrekking tot het gezin Mulisch. Hoe kan je dat nou zeggen dacht ik. Een hondje is een hond en je ouders zijn je ouders. Zou Harry wel eens aan een bord bruine bonen zitten? Onder een bedje warme stroop misschien? Zou hij wel eens een kind verloren hebben, bijna verdronken zijn misschien?

Harry komt met zijn hondje het bos binnenlopen en daar staan ze. Twee verveelde soldaten. Trekkend aan een sigaret struinen ze wat doelloos rond. Beetje op het horloge kijken en constateren dat het einde van de oorlog nog niet in zicht is. De verveling slaat toe. Angstig keek de jongen om zich heen toen de teckel het open veld in rende, herten slaan op de vlucht. Zijn muze, zijn liefde en zijn trouwste maat. Een makker die je nooit in de steek laat, die je vertrouwt en waar je de baas over bent. Je hebt de dankbare taak voor hem te mogen zorgen. Het dier is je alles, donkere tijden van oorlog maar ik heb mijn hond. De soldaat legt aan en schiet de teckel aan flarden. Weg makker, weg broer en eenzaam en alleen blijf je vol van verdriet achter in een setje donkere jaren.

Als ik dit zo overdenk verdwijnt de frons langzaam terug op zijn plaats. Alweer heeft Harry gelijk. Natuurlijk staat de gebeurtenis te boek als zeer ernstig. Het verlies van je ouders verwerk je als een volwassen mens. Het verlies ervan is ernstig, net als het verlies van een kind me afschuwlijkt lijkt maar die teckel. Tja die teckel, de beste vriend van de jonge knul werd vermoord.

over de veluwe

Met de trein over de Veluwe. Het is akelig vroeg maar ik ben onderweg. Leef een gejaagd ritme, staar wat doelloos uit het raam. De Veluwe kleurt weer groen, ze glimt van gevallen water. Als de zon achter de wolken vandaan komt, schitterd het blad voor mijn aangezicht. De wind ruist door de takken van grote bomen, druppels verwaaien tot gruis. Eenvoudig genieten.

De trein raast door. Met mijn benen gestrekt en de ogen gesloten dommel ik weg in een dromerige slaap. Voor me staat een vrouw. Ze zit tegenover me. Ze vraagt me wie ik ben en wat ik doe, waarom ik het verkeerd deed en wat ik er aan ga doen. Nieuwsgierig kijkt ze door de coupe maar staat nu voor me. Ik blijf het antwoord schuldig.

Een mooie vrouw met een wijze raad, een wijze raad die ik zelf verzon en via haar tot mij werd verteld? Alweer een glimlach en nog steeds de bomen. Het groen en het ontwaken van drassige velden. Het is nog vroeg en de trein raast voort.

in english

Maybe I should write in english, maybe there are more who read my blog. I know for sure but it won't show flow. Maybe I should practise first and then switch to another language. Maybe I don't like to practise before publish. I prefer French but that's like an architect designing railroads. Like Vandalay industries? Like Costanza and a cute sexy blond girl? Excuse moi?

Why wasn't I born in London or Austin Texas, like the Voxtrot kid. The musician that writes like a new born Fante. Like Auster backpacking in his first year after high school. Why that bloke from Holland and not a muscled man from Berlin. Should I visit a gym? Am I zwei berliner?

Tomorrow I'l buy a car and drive it to Paris. Do they speak english in Paris? I'l drive down south, pass by Lyon and Annecy. Park my car in de shadow of some trees. It's pretty hot in Nice and I take of my shirt. I'm walking to the beach.

Why is it that my shorts aren't allowed in French swimming pools? Because of Hygiene? Shut the fuck up Donny, youre talking crap son. Talking to me? Yeah you, aren't you the moron from Denver? The dude with the big moustache and the sad face? Why are dutch people always speak english in silly oneliners? Guess whe watch to much television..

Writing in english. Maybe i'l give it a try. Just a thought, let's see what happens. I guess I won't...

werkse

Nee echt hoor, schei er mee uit. Laten we kappen met die ongein en gewoon doen wat we zelf willen. Waarom zeggen die mensen goeiemorgen in de lift terwijl ze het niet menen? Waarom beginnen aan een geforceerd babbeltje terwijl je aan m'n gelaat kan zien dat ik je niet moet?

Gaarne ook ophouden met het nog minder fraaie 'werkse'. Nog hijgend van het loopje vanaf de metro komen ze naast je staan. Je hoopte nog dat de deur op tijd sloot maar je bent te laat, je ben gedoemd wat terug te zeggen.

Tot mijn verbazing blijft het stil, zelfs geen goeiemorgen of een babbel en dan stopt de lift op de vierde. Hier werkt de arme drommel, hij kijkt je ongemakkelijk aan en voor hij de lift verlaat klinkt het mompelend: 'Werkse'.

Nee dank je man, bedankt! M'n dag kan niet meer stuk!

dussuh ..

'Nou zeg, ik vind dat hier maar weinig geschreven word.'
'Ja, dat vind ik ook ja.'
'Ja.'
'Dus.'

...

'Zal de regen wel zijn.'
'Wat?'
'Nou de regen.'
'Ja, de regen.'

stadscruise

Leuk uitzicht op het werk. Grote ramen die tot de vloer toe doorlopen doen de blik verdwalen in het Amsterdamse. De Nieuwmarkt zie ik niet, ook de Dam is ver weg maar Amsterdam is gelukkig groot. De beatrixtoren en het Okura. Flats, de Amsterdam Arena en wat is dat daar in de verte?

Tussen schoorstenen en kantoren de contouren van een schip. Een cruiseschip aan de stadse horizon. Aangemeerd aan de oostelijke handelskade, huizenhoog en spierwit blinkend in de zon. We zien het topje van de ijsberg. Zou het niet heerlijk zijn?

Weg achter die monitor en aan boord. Luieren in een strandstoel op het dek. Champagne, dineren en het casino bij nacht. Dan wakker worden en van boord in Jamaica of voor de kust van Bali. Kantoorslavend Amsterdam droomt weg achter het raam. De zon schijnt, we zitten binnen.

koninklijk dagje

En toen was het de eerste dag in mei, feestje weer voorbij. Dag van de arbeid, geradbraakt stiefelen we richting kantoor. Vermoeid van het struinen over zwolse pleinen, de pilsjes in het gras en de loempia's aan de kraam. Lekker broodje hamburger ook, de hele avond met een tong van leer de brandwonden lopen soppen. Past u op beste lezer, niet te gretig met de vreterij!

De koningin was jarig dus we liepen over de vrijmarkt. Versleten knuffels, foeilelijke vaasjes en mappen vol flippo's. Kinderen achter kleden vol rommel, turkse gezinnen en handelaren met versleten spijkerjasjes en ongeschoren kaken. Een valse blokfluit wordt afgelost door een violist met oranje strik. Bij een klein manneke koop ik een black rubber midget. Tikkie versleten maar die balsemen we thuis wel even. 'Wat kost deze black rubber midget? 'Vragend kijkt de knul z'n vader aan. 'Een euro', zegt hij met een grimas. 'Niet duur, doe maar.''

'S avonds vierden we feest in de feesttent. Nederlanstalig meezwammen en nog maar een biertje proeven. Uitgezongen waagden we een dansje. Een pleintje omgevormd tot dansvloer, houseplaatjes en kleurige lampjes. Een dronkelap danst de salsa met een container, een moment later is het zijn trommel. Tot slot met de kaaklijn tegen de straat. Gezellig en leuk die verjaardag van de koningin. Tot volgend jaar.

knorreflat

Heb een nieuw woord geleerd: Knorreflat.

Een voorbeeld: 'Tering gek wat woon jij nou? Dacht dat je een penthouse bestierde trekveer? Heeft de breedhangerij je de strop om de snikkel gebonden? Wat een krot! Tering wat een studentenbunker, wat een knorreflat gek! Ik ga weg hier, later!'

Update: Over knorreflats vol ambtenaren gesproken: Krijg zojuist via de interne mail te horen dat het koffiezetapparaat defect is. Oef, gelukkig 'servicedesk' is gebeld....

met de trein

Uw publicist is inmiddels weer een aantal dagen met de trein onderweg, dus de routine is weer aanwezig. Ook de gebruikelijke ergernissen staan als vanouds weer op het programma. Sommige mensen schijnen dat treinreizen nooit te leren...

1
U bent onderweg naar schiphol? Heeft de tijgerprint top en de gouden sieraden uit de kast gehaald, en twee weken Turkije op het programma staan? Leuk, good for you en have a nice stay maar die koffer vol trainingspakken en koffiepads gaat NU van die stoel!

'Kan ik hier misschien zitten?'
'Maar m'n koffer ik .. m'n koffer waar...ik.'

Kan me niet schelen dat het kreng zwaar is, u er geen zicht op heeft op het balkon of hem liever naast u heeft. Hij gaat op het bagagerek, in het gangpad of tussen de stoelen! Die stoel is voor reizigers, hoeren met het ding.

2
Lijkt me logisch dat je eerst wacht tot mensen uitgestapt zijn, alvorens zelf het treinstel in te stappen. Vooral in tijden van huishoudbeurzen en auto rais is het een feest. Met de tas vol Croma en Porsche posters gewoon keihard tegen de uitstappende stroom inbeuken, en dan ook nog kwaad kijken als je een elleboog tegen de kaaklijn gezet krijgt. De ongeschreven regel: U bent bevoegd de instapper in overtreding een ferme oorvijg te geven, het liefst in combinatie met een mensonwaardige uitbrander.

Tot zover de trein, nu aan het werk.

weer maandag

Nog wat leuks gedaan dit weekend? Na een welgemeend 'goeiemorgen' in de lift is dit meestal de vraag die het goed doet bij de koffieautomaat. Maandagmorgen, weekend achter de rug en loonslavend Nederland kruipt weer richting kantoor.

Nog wat leuks gedaan dit weekend? Aangezien inspiratie ontbreekt de vraag ook hier maar beantwoorden. Uw publicist deed menig leuks en genoot van de zon.

'Maar publicist, wat deed u dan voor leuks.'
'Bezoek aan kroeg, in de zon op het gras en we vingen een muis. En u, beste lezer, wat deed u voor leuks dit weekend?'

weg versperd

Zoals u misschien al eens opviel: Uw publicist komt iets te vaak met de bus door het schier onmenselijke Ens. Een afzichtelijk suf dorp waar de triestigheid in dikke lagen op de daken ligt, en het noodlot al zegevierde voor de eerste paal geslagen werd. Tranen met tuiten jankend zat ik achter het raampje van de bus. Tegenwoordig passeer ik het dorp geblinddoekt: Dit leed wens ik nimmer meer te aanschouwen!

God mag dan tussen de mensen af en toe een misbaksel plaatsen: Het misbaksel dat dit dorp wist te schapen, mag zich wat mij betreft bij de eerstvolgende SARS epidemie in een vacuum getrokken isoleercel begeven. Bij het ontbreken ervan gaarne op blote knietjes richting vogeltjespark of landsgrens tijgeren. Afgezien van Urk kan ik me niets onbewoonbaarders voorstellen. Een schrijnende open wond.

Waar ik eigenlijk van plan was vandaag te schrijven over de kwestie Wolkers vs Emmeloord komt hier maar bar weinig van terecht. De weg richting Emmeloord werd weer eens versperd. U zult begrijpen en excuses: Ik ga nu eerst braken en de gedachten ordenen. Morgen Wolkers.

het zwolse frankrijk

Zoals wel vaker herinner ik me Nimes. De parel in Zuid Frankrijk lag te zweten in de zinderende hitte. Vermoeid, zware backpacks en twee weken Europa achter de rug. We struinden ellendig strompelend een steile heuvel op. De heuvel als laatste obstakel waarna we handen schuddend de herberg bereikten. Heb ik deze scene niet al eens besproken? Ik heb hem als mooie herinnering tientallen malen voorbij laten trekken.

Soms klamp ik me vast aan al dat moois wat rust in het verleden. De pieken tussen de dalen. Ik zit op een terras in de stad, open er mijn cinema en projecteer er mijn avonturen. Mijn overwinningen en momenten van intens geluk. Ik denk aan bruisende avonden vol liefde, de fles champagne onder ons bankje en ook aan Nimes.

De prachtige Franse anekdotes die telkens worden verfraaid door het aandikken van romantiek. De cameravoering verbetert, de regie speelt met nieuwe technieken en de personages komen beter en beter in hun rol. Het was verrekte warm op die Franse heuvel, ik kon echt niet meer, maar lijk het vergeten te zijn. Ik herinner me de romantiek, de broederschap van twee vrienden op avontuur. Zonder kopzorgen, zonder sleur en zonder ballast.

Het was winter in Zwolle. Vier maanden lang werd ik wakker met een zwarte bal in de maag. Een zware bal die rolde op het timbre van frustratie, tegenzin en de wetenschap te doen wat je niet wilt. De bal rolt, bonkt op de deur maar ik druk op snooze. Leg de bal even terug in het rek om hem negen minuten later nog heviger te voelen rollen. Geen weg terug, geen ruimte meer voor rust. De dag is begonnen. De benen naast het bed. Zittend op de rand met het hoofd in je knieen. Je verstand zegt opstaan maar je doet het niet. Je laat je terugvallen op het bed en enkele minuten staar je naar het plafond. Nog even niet beginnen omdat je het niet kan.

'Mooi was dat, met z'n allen de schouders er onder. Samen lijden, samen in hetzelfde schuitje, ieder zijn eigen gedachten.'
'Hoe laat moest je ook alweer op? Volgens mij was het vooral een tijd van klagen en schreeuwende wekkers op onmogelijke tijdstippen. Was het niet teleurstelling troef'
'Een tijd van klagen en vroeg opstaan maar het had wel iets. Een tijd van saamhorigheid, a brotherhood of men. Het leren kennen van mensen. Meedraaien in een onbekende wereld, een ervaring rijker.'

Ik geniet van de ontluikende lente. Lopend langs Zwolse grachten zie ik narcissen bloeien in het gras. Een praatje met een visser aan de waterkant. Bomen ruiken de lente, proeven het nieuwe seizoen en denken aan het mooie groen wat over enkele weken zal floreren aan de nog kale takken. Ik geniet van het heden, proef de dag en probeer hem te plukken. En het verleden? Hoe mooi het ook was: Vaak nog veel mooier neem ik haar mee. Beleef ik haar in het heden.

Deze bijdrage publiceerde ik eerder op zinderend.net

gestopt

Uw publicist is er klaar mee. Klaar met de ranzigheid van teer en nicotine. Klaar met het zinloze roken waar nog amper van genoten word. Vroeger smaakte het nog wel eens ergens naar. Een paar dagen niet roken en dan op vrijdagavond een sigaret opsteken. Lekker, bij een pilsje in de kroeg.

Heden ten dage is het schering en inslag. Uit bed, douchen en bij de eerste Senseo de eerste peuk richting longen begeleiden. Tas pakken, deur uit en hup nog een sigaret. Altijd en overal roken, het smaakt nergens meer naar, is ronduit smerig maar toch ga je ermee door. Naar bed gaan over vijf minuten, eerst nog de verplichting van de sigaret.

Je loopt de stad in, opgetogen met je gezicht in de zon. Uit je pakje haal je een Marlboro en hangt hem tussen je lippen. Dan schrik je, aansteker vergeten, geen geld bij me. Ik kan niet roken, het zweet breekt je uit. Nog een keer ga je tegen beter weten in je zakken door. Nee fuck heb geen vuur, snel iemand vragen dan maar. Paniek zaaiende verslaving waar ik vanaf wil.

Een dag bezig, nog maar kort onderweg maar overtuicht van succes. Een hongerig gevoel en een licht trillend handje (sic). Ik herinner me een periode van negen maanden dat ik gestopt was. Ik rookte vervolgens een sigaret in het weekend, dacht dat ik het kon maar stond al snel weer rokend bij de tramhalte. Zonde. Ik herinner me fitheid, gezondheid, energie en rust. Ga de fout niet meer maken, voor altijd klaar met roken.

gevonden worden (3)

Ook freaky bastards met oog voor het expirimentele weten mijn weblog te vinden. Althans, wat mij betreft valt dit geval onder het kopje expirimenteel met de hoofdletter L van 'laat maar'. Beet expirimenteren prima, maar wat de knakker met onderstaande zoekwoorden van plan was?

'Aars scheten vrouwen'

Oei, dit gaat toch geen smerig stukje worden publicist? Zo'n stukje wat in het teken staat van vuige taal en onbezonnen spuien over vlezigheid en ongure activiteiten? Het lijkt er op en ik heb zo'n vermoeden beste lezer. U kwam hier met bovenstaande zoekwoorden op het blogje aanwaaien, dus ergens zal het addertje al onder het gras gezeten hebben...

Zou het wat zijn? Een setje dames uitnodigen voor een bordje bruine bonen en een flinke dosis bruiswater? Jammie. Als gastheer met vijf hollandse schonen aan de keukentafel en schuiven met dat bruine goedje. Heeft het gesmaakt dames? Patty, jij het buikje ook weer rond? U weet het toilet te vinden mag ik hopen? Gaat uw gastheer alvast even de rubberen rietjes en het schone beddengoed klaar leggen.

De camera op REC en draaien maar. Even door Premiere heen halen en you tuben die handel. U voelt zich geroepen deze activiteiten te ontplooien, uitstekend! Een doelgroep lijkt aanwezig...

op texel (4)

Als ik op het balkon zit hoor ik de zee ruizen. Dat brok water achter de duinen wat maar spoelt en beukt. Vinexwijken en nieuw geborenen maar de zee blijft wie ze is. Krachtig maar eenzaam vloeit ze over de aarde, in beweging op zoek naar niets. Zonder doelstelling of gedachten weet het mijn kortstondige bestaan met gemak te overleven. Aan de hemel sterren. Ik rook een sigaret en zie orion schitteren, een auto zoekt zijn weg. Geeft gas en verdwijnt in de nacht. Stilte.

Gedachten ordenen op een eiland, een moment rust in het donker op het balkon. Alweer gaan mijn gedachten naar dat sombere nieuws wat me ten gehore kwam. Wat zijn we klein en waarom. Wie beslist en hun aanwezigheid in mijn hart.

Als ik ga slapen hoor ik de wind ruizen door het open raam. Altijd maar de wind, altijd blijft ze waaien. Morgen zal ik opstaan, ben ik onderweg naar huis. Voel ik haar weer wapperen door mijn haren en voel ik haar streling op mijn gezicht. Het is stil op texel en de slaap slaat toe. Rust en dromen.

op texel (3)

Een weekend texel is veel wandelen, fietsen en kuieren op het strand. De nordic walking stokken uit de kofferbak en lopen langs de vloedlijn. Echt waar publicist? Neen. Wandelen over duinen doe ik met alle plezier maar de eerste die me betrapt met nordic walking sticks en bijbehorende fleece, mag me grondig de bek verbouwen. Met een gescheurd jukbeen en een gebroken kaak in de traumahelicopter richting Den Helder. En terecht.

Na een eindje rijden door de met dijken en duinen omheinde polder arriveren we bij de Sluftervallei. Een natuurgebied grenzend aan zee. Drassig, dan weer dor en met een duinachtige vegetatie. Beekjes lopen vanaf zee het land in en uiteindelijk kom je zonder tussenkomst van dijk of hoge duin op het strand uit.

'What the... , is dat niet Jan Wolkers achter die struik!?'
'Schei uit gek, das een Texelse rodondenderon..'

Scholeksters wroeten met hun lange rode snavels in de drassige modder, lopen over het door het getijde schoongespoelde strand. Op zoek naar schelpdiertjes en ander voedsel wat de zee zojuist kwam brengen. Groepen plaviertjes sprinten heen en weer langs de waterlijn. Snel als een tijger op hun korte pootjes, mooie beestjes.

In de vallei een kolibrie. Hevig kwetterend stijgt hij hoger en hoger tot het genoeg is. Dan laat hij zich vallen om vlak boven de grond in te houden zodoende weer terug te keren naar eenzame hoogtes. Over and over again, all day every day.

Even later zitten we in een strandtent naast een grote rode vuurtoren. Fijn om de kop even uit de wind te hebb en en wat te nassen na een stevige wandeling. Bijkomen ook. Een gezapig roker heeft het maar zwaar zulke dagen, de vitaliteit is ver te zoeken.

'Een espresso en een kroket alstublieft, met een beetje mosterd graag.'
'De mosterd zit er standaard bij meneer.'
'Wist niet dat je kwaad werd, mevrouw.'

Lekker kroketje, met de auto weer de hort op en nog wat slapen voor het eten. Morgen de laatste dag van dit prima weekeinde.

op texel (2)

Het is vrijdagavond en de saturday night fever loopt me door de mond. Ik mag dan op Texel zijn en de de stapmaatjes thuis hebben gelaten: Een vrijdagavond zonder horeca is als de zon zonder maan. Best uit te houden maar je mist wat. Een soort van chupa chup versus salmiak lollie of zoals een .... ja whatever publicist.

Even later sta ik met gekamde haren en een stoere frons aan de bar een eerste pilsje naar binnen te meppen. Feestcafe de Wijsneus eat my heart out. Overigens niks mis met 1,90 voor een glas bier maar dit lullige glaasje is wel erg snel leeg. Hou op schei uit met je fluitje of bokaal; pils schenk je in een amsterdammer! Wel eens een slok uit een fluitje weten te halen? Uw publicist lag even later met bloedende snijwonden in de neus op de intensive care.

Om mij heen vooral Duitsers, nog meer Duitsers en verrek, daar nog een zwijn in lederhose. Naast me een Vlaming die probeert z'n veter te strikken en op hun gereserveerde krukken lokale Texelaars. Luid schreeuwend om toch vooral te laten merken dat zij hier de baas zijn.

De Vlaming heeft de veter maar uit z'n schoenen geropt en staat weer doelloos voor zich uit te staren. Aan mijn andere zijde een Duits meisje met een lieve lach en bloedmooie ogen. Of ik een foto van haar en het vriendinnetje wil maken. Aber natuurlijk frau Antje.

'Sie haben blutes mooie augen.'
'Was,.. habe ich blut an meiner augen?'
'Danke, ganz gut, meiner hotel is op funf meter stiefelen.'
'Verdammt nog mal, du arschloch!'

Leuk en aardig met die Wijsneus maar het feestcafe wil maar moeizaam loskomen. Aangezien ik meer te doen heb en niet wil wachten tot na vijfen maar eens ergens kijken. Twee stappen de deur uit en ik sta voor de Bilder. Een tent met een duitse naam? Hier geen slecht plan. Of je nou in Lemmer, Zeeland of Texel rondloopt; zodra de zon aan de hemel staat is de voertaal Duits. Brede machos in strak getaileerde blousjes staan op een podium te dansen. Speurend naar vrouwlijk schoon op de dansvloer zien ze uw publicist die uit verveling de moonwalk uit de kast haalt. Nog een radslag en een setje jongleren met barkrukken en de klok tikt standje rust aan.

Om half vier kruip ik tussen de lakens. Even slapen en hopen dat de kater meevalt. Zoals ik al zei, ik heb nog meer te doen.

op texel (1)

Ik zit aan een mij onbekende woonkamertafel. Onder de laptop een tafelkleedje zoals het hoort in een gehuurd vakantiehuisje. Een bloemenprintje wat rechtstreeks uit het verzorgingstehuis lijkt te komen. M'n oma zou het vast schitterend vinden.

Sterker nog: Ze is ons voor geweest en heeft gisteren de boel voorzien van een sopje, een mooi tafelkleedje en ook de salontafel schitterd onder de niet te versmaden hanglamp. Misschien moet ik het plastic bloemstukje mee terug nemen naar Zwolle? Zou het niet perfect staan op het bijzettafeltje aan het raam?

Aan de muur scheepjes en een foto van het kerkje in de Koog. Boven de bank een foto van de vloedlijn en texelse schapen grazend in de zon.

Met de auto gingen we op weg. Er lekker tussen uit. We reden door Friesland en via de afsluitdijk richting Den Helder. Gedurende de pasen zat uw publicist op een eiland. Genietend van zonneschijn. De zee op loopafstand. Meer mensen die dachten er even lekker tussen uit te knijpen. Als we vrijdagmiddag bij de boot zijn, zijn we nog lang niet bij de boot. Een fuik vol auto's, afgeknepen door een trechter richting veerboot. Op de koppeling af en toe een meter dichterbij.

'Wel weinig allochtonen hier valt me op.'
'Hou op schei uit, het barst hier van de Duitsers.'
...
'Nog ff en de koppeling kan ter plekke vervangen worden'
...

Op het bovenste dek van het schip staan we met de wind in de haren over het water te turen. Kijken we naar beneden dan zien we meters lager het schip door het water snijden. Kolkend water, zeemeeuwen en wij die er op neerkijken. Wel eens een meeuw in vogelvlucht van bovenaf bekeken? Prachtig. De beestjes vliegen in hetzelfde tempo als het schip naast de boeg. Strak stukje regie. Het is dat ik m'n digitale cam niet bij me heb, you tube zou er van gesmuld hebben. U heeft helemaal geen digitale cam dus wat lul je nou publicist?

'Als je op de wc zit hoor je de buurman doortrekken.'
'Zit ie nou alweer te schijten?'

Veertien jaar geleden was ik voor het laatst op Texel. Ben er nu terug, een paar dagen buiten de zwolse grachten op zoek naar paaseieren en afleiding. Proost.

druk druk placebo druk

Lekker dat werken voor de overheid maar wel druk hoor!

'Nee maar ik zeg nog van weet je dat kan wel wezen en ze blijft me dan aanstaren, bedoel heb stapels werk liggen toch. Bedoel druk druk druk en je weet hoe dat gaat, we hebben het druk en die afdeling Contractbeheer verwacht hier ook nog terugkoppeling over. Jij ook een bakkie koffie?'

...

'Sprak net in de keuken Marijke van intern, heb je die schoenen gezien? Vraag me af of ze daar nog een beetje druk zijn. Dat wij de tent hier draaiende houden wil bij sommigen maar niet doordringen denk ik soms. Jij ook een nog een beetje druk vandaag? Vraag me wel eens af of al die werkdruk wel goed voor me is. Hoop trouwens vanmiddag een stukje terugkoppeling richting contractbeheer te communiceren. Zei ik dat net ook al? Even briefen per mail maar die mailbox puilt ook alweer uit, hoe lang ben ik nu aan het werk? Bedoel Diederik verwacht ook gewoon maar even dat je dat adhoc tussen alle bedrijven door doet. Laf bakje koffie trouwens. Wacht even, haal ik ook voor jou even een nieuwe.'

...

'Ben zo trouwens even naar de overkant.'De kopieermachine is kapot en een kopie voor m'n zoon te maken. Zwemles, tegenwoordig moet je overal een paspoortje bij hebben. Kan ik jou auto even lenen? Nou ik ben druk en jij ook. Spreek je vanmiddag even. Ooh wacht, zal ik die contractbeheer klus anders even morgenochtend oppakken. Toch wat druk weet je... '

we treinen

Uw publicist is vroeg op stap tegenwoordig. Slaapdronken verlaat hij de Zwolse grachtengordel om even later met bloed doorlopen ogen een treinkaartje uit de automaat te jassen. Nog bleek van de remslaap koopt hij een veel te dure bak koffie, het hete goedje trekt na een ferme slok als een mes door de keel.

Lekker jongens, we zijn weer op pad. Amechtig en met een longwortel zwart van de pleur ook de eerste sigaret maar in de brand steken. Lekker, u ook een wolkje nicotine? Nee? Al snel heb ik het bankje voor me alleen, thanks ouwe rothond.

Tien minuten later komt een geel gevaarte het station binnen rijden. Ongeschreven regels? En u bent de machinist zeker? Tegen de stroom uitstappers in jezelf de trein binnen vechten. Enige tegenstand, bedankt voor uw horloge en een prima plekje bij het raam.

Na een kwartiertje advertenties en andere reclame in die verrekte Spits valt uw publicist in slaap. Suist hij over de veluwe en droomt van reizen door Maleisie, een slaapcoupe richting Wenen en die schone aan mijn zijde in de Thalys naar Parijs. Zover gaan we vandaag niet komen. Nog een stukje metro en we mogen weer.

'Goeiemorgen'
'Mogguh'

fresh and new

Ja beste lezer, de laatste post was weer even geleden dus uw publicist trekt de dop maar weer eens van de pen. Heet nieuws publicist, een gegronde reden de lezer zo lang in het ongewisse te laten? Jazeker wel. Uw publicist hing de loonslaverij voor een weekje aan de wilgen en genoot van het onluikende voorjaar. Met een boekje op een bankje, uitslapen en wat rondlopen in horeca. Hier en daar je neus steken in zaken die je niet aangaan en ook een nieuwe job fixen.

Een nieuwe job gevonden dan? Jazeker wel, we stappen vanaf heden dagelijks in de trein en gaan aan de slag in het Amsterdamse. Vanmorgen vroeg op en wat staren over de veluwe, overstappen in Amersfoort en een half uur later aanmeren aan een Amsterdamse kade. Lekker, lang niet geweest en welcome back hoorde ik schreeuwen. Kijk eens wie we daar hebben schreeuwde Cohen me toe vanuit zijn ivoren toren. 'Het fenomeen is back in town'.

Maar eens kijken hoe of wat het gaat worden, de loonslaverij me hier gaat bevallen en ik de boeken nu wel gelezen krijg. Een uur heen en een uurtje terug. Dat boekblog barst straks uit haar voegen...

busje wachten

Dagen van straffe wind die de lentekleding doet verbleken. Het mag volgens
de kalender in de keuken dan lente zijn, dat broeikaseffect wil nog even
niet meewerken. Kilte in plaats van tshirts. In een restauratie op een tochterig busstation dronk uw publicist een kopje koffie. Regendruppels gleden in slierten langs het glas, bussen reden af en aan. Reizigers, studenten en scholieren.

Buschauffeurs staan stevig rokend grappen te maken. Aan de schouders grote zwarte tassen en netjes met z'n allen dezelfde stropdas om de nek. Mooi beroep buschauffeur. Beetje rondtoeren in een koekblik, wat ouwehoeren met passagiers en met mede chauffeurs staan klagen over de nieuwe CAO.

Aan de stamtafel een oud baasje. Shag rokend staart hij uit het raam. Even vraag ik me af hoe het komt dat zijn vingertoppen zwart zijn. Als hij uitgerookt is krijg ik het antwoord. In plaats van de peuk uit te drukken knijpt hij het gloeiende rode topje fijn tussen zijn vingers. Pijnlijk maar hij lijkt het niet te merken. Onverstoorbaar blijft de blik op oneindig uit het raam staren. Vraag me af waar zijn gedachten zijn. Bij die muze van voor zijn slechte huwelijk misschien? Is hij gelukkig getrouwd? Onverzorgd en verward,waarschijnlijk ging ze al eerder.

Vraag me af hoe de eigen oude dag er uit zal zien. Rokend in zwolse restauraties of in de zon op een terras in Nice. Woon ik in Nederland, ben ik straatarm of geniet ik een ruim pensioen. Zit mijn vrouw naast me of heb ik haar nooit getrouwd? Het zal komen en we zullen zien. Nu eerst die bus.

gevonden (2)

De inspiratie is vertrokken en lijkt ook niet terug te komen. Staat waarschijnlijk ergens in Spanje aan een bar. Staat zich te vergapen aan mooie vrouwen. Gretig bier drinkend babbelt hij met medestanders die hun schrijvers verlieten voor een korte vakantie. Zwolle lijkt verder weg dan ooit. Uw publicist probeert hem dagelijks te overtuigen spoedig naar huis te komen. 'Ik heb je nodig, kan niet zonder je en waarom laat je me in de steek!'

Geen inspiratie dus we klampen ons nog maar een keer vast aan een setje zoekwoorden. Veel bezoekers weten dit weblog via Google te vinden. Of ze vonden waar ze voor kwamen is een tweede. De bezoeker die zocht met onderstaande combinatie heeft ook zin in vakantie!

'luxe zwembad hoer appartement barcelona'

Lekker kuieren over de Ramblas in Barcelona. Zonnetje aan de hemel, warm en gezapig. Vogeltjes in kooitjes, balletje balletje en aan je zijde een dame die naast de minibar op je zat te wachten.

Je komt binnen op je hotelkamer. Sluit de deur en inspecteerd de kamer. Mooi schilderijtje aan de muur. Je loopt naar de minibar en telt 5 flesjes Grolsch en zeker 15 likeurtjes in miniformaat. Prima, koelkast dicht en op naar de badkamer. Eindelijk een hotel zonder TL-verlichting boven de spiegel en frisruikende handdoeken. Je hebt de woede nog aardig onder controle weten te houden maar nu de rest gekeurd is komt de teleurstelling naar de oppervlakte. Je pakt de telefoon en belt kwaad richting het reisbureau in Nederland.

'Wat is dit dan godverdomme?!'
'Meneer Sanders?'
'Ja met Sanders ja, wat is dit dan wat hier op de rand van het bed zit, dat mokkel op het plaatje was veel lekkerder.'
'Maar ik vertelde u dat.. Meneer Sanders?'
'...'
'Ben ik weer, als ik het niet dacht godverdomme, missen drie voortanden!'

gevonden

Stel je zit wat te browsen en de verveling slaat toe. Wat porno open trekken kan geen kwaad dacht je nog. Voor je het weet zit je alleen aan de keukentafel en slaat de hitsigheid tussen de benen. De vrouw des huizes is niet thuis, heb haar nooit gezien ook, en een vriendin? Tja in de zomer van 1966 was het goed buiten spelen maar das ook alweer even geleden. Oplossing: Google erbij pakken en op zoek gaan naar een nieuwe hobby. Op zoek gaan naar een partijtje stoeien waar je ook zelf wat aan hebt.

`Zoekt echtpaar om mee te kijken bij het neuken`

Jammer maar helaas, de zoekesultaten vallen tegen. Geen website met uitnodigingen inclusief enige visuele ondersteunig maar een weblog. Zoeken met dergelijke termen en dan op justathought uitkomen. Als die statistieken gelijk hebben vraag ik me af waar het zoal over gaat hier...

Maarruhh, wel lekker inderdaad, een uurtje meekijken met een echtpaartje. Mogen het ook de buren zijn? Leer je ze nog eens kennen. Frits van hiernaast blijkt naast de liefde voor zijn Opel Astra ook niet vies te zijn van een stevig setje spanken.

`Dat vind je lekker he, ja he, je bent een hoertje he.`
`Frits ik...`
`Ja lekker spanken he.`
`Krijg geen a...`
`Ja schat, lekker he is dat he, je lust `m wel he.`
`...`

Nou buurvrouw, ik druk de neus maar weer eens, dit wordt me iets te gecompliceerd allemaal. Met de broek nog op de enkels zoek je het gat van de deur op om thuis het karwei af te maken. Misschien heeft het vrouwtje wel zin om een handje te helpen. Is het al bijna Sinterklaas?

`Schatje, nu al terug van het behangen?`
`Frits had het plaksel nog niet stijf.`
`Nou, mooi is dat.`
`Kijk, dit is ook mooi.`
`Schat hou op nou he, verdamme, Gerard schei uit.`

...

groenteboer

Aangezien het boekenweek is en het thema dit jaar de humor betreft, vandaag een grap uit de oude doos. Een grap die ik zelf bedacht, die al jaren de ronde doet en ook in het verleden al eens zijn weg op het internet wist te vinden. Een grap, een dijenkletser een brok humor die zijn weerga niet kent. Komt ie:

Komt een man bij de groenteboer zegt ie doe mij maar tien bananen. De groenteboer krabt zich achter het hoofd om vervolgens geirriteerd te antwoorden: Verdammt nog mal, ik ben een groenteboer, geen fruitboer!

...

Niet?

wat nou nieuws

En toen was het twaalf uur, tijd voor lunch maar eerst het nieuws op Slam FM. Wat ik me overigens al een tijdje afvraag: Waarom lezen al die nieuwslezers eerst hun naam voor? `Hallo ik ben Diederik de Dode en dit is het Slam FM nieuws van 12 uur.` Leuk en aardig Diederik maar cut the crap, wat is het nieuws. Ken wel meer doden en waarom moet heel Nederland weten hoe je heet?

Twaalf uur, dit is het nieuws: Ook op internet is te merken dat we een aantal mooie lentedagen achter de rug hebben, aldus de nieuwslezer. In vergelijking met even geleden word er stukken meer gegoogeld met het woord `Tuinmeubelen`.Tuurlijk, even Google erbij pakken en een online verkooppunt zoeken waar de stoelen, tafels en parasols besteld kunnen worden? Ook handig, eerst even online de boel uitvoerig bekijken alvorens naar het tuincentrum te fietsen. Goh het is toch wat he, dat internet!

Wat? U verkoopt tuinmeubelen en bent tevens een moderne vent met een website? U merkt niets van een dosis extra traffic? Tijd voor een stukje zoekmachine optimalisatie! U neemt uw website en kijkt eens goed naar de tekst. Zo hier en daar wat vaker het woord Tuinmeubelen gebruiken, paar externe linkjes aanmaken en klaar is kees. Zorg ook voor een goede aanbieding, we zitten immers niet te wachten op prospects die meteen weer door surfen naar de concurrent. Knallen met dat lekkere weer!

...

Tja beste lezer, uw publicist heeft vandaag verdomd weinig te melden...

en we chillen

Lekker weer vandaag. Laat ik nou net buiten Zwolle zijn en de beschikking hebben over een achtertuin. Stoeltje uit de schuur, sigaretje bij het filter aansteken en zonnebaden geblazen.

'Pas je wel op zonder jas?'
'Neen'

Hoe koud het ook mag zijn, gewoon net doen of het dertig graden is.

'Lekker warm he?' Aldus de buurman die ook zijn achtertuin bezoekt.
'Zeker buurman, ik heb de korte broek maar uit de kast gehaald. Zit me hier een partijtje te zweten, niet te houwen gewoon. U heeft het zweet ook al aardig op de kale bats staan zie ik? U heeft last van sars en een lichte schedelschimmel? Nee buurman ik dacht we.. buurman?'

Naast het achtertuintje een speelplaats. Kinderen met skateboards op de speelplaats. Ben niet zo van de kinderen. Rumoerig, onvoospelbaar en veel te eerlijk. Voor je het weet vragen ze naar het waarom van je x benen of voorspellen ze een zwarte zware toekomst voor je. Hoezo gaat het me slecht dan? Nou kweenie meneer, dat zie ik gewoon aan u meneer.

'Weet je nog in groep zes?'
'Ja met die strond aan de stoel!'

Kinderen ga spelen met je skateboard en bespaar me de funzigheid. Ik probeer de gedachten rein te houden. Het hoofd zonder zonde en te genieten van de maandag. Een skateboard is om te skaten. Maar ja, veel te moeilijk natuurlijk. Leuker, en een stuk gemakkelijker, is het om het 'deck' een zet te geven om vervolgens keihard op de 'tail' te stampen. De skateboards vliegen door de lucht en BAM, de wagen van ons vaders lijkt als halfpipe gebruikt te worden.

'Wat dacht je ervan godverdomme, moek ff bij je komen? Zal ik ook ff een paar truucs uit de kast halen? Zal ik je moeder komen inzepen?'

En toen was het weer rustig. Childen we verder tot in de late middag.

winter voorbij

En toen leek de winter voorbij, stond de zon aan de hemel en liep ik stralend de deur uit. Hoog water in de gracht, een visser in een bootje en een zweempje mist boven het oppervlak. Het oude baasje tuurt roerloos naar z`n dobber. In gedachten verzonken zo lijkt het. Zorgeloos en tevreden genieten van de laatste decenia. Aan de Thorbeckegracht het manneke achter z`n raam. Krant op schoot, opkijkend als ik langs loop, iedere morgen weer.

Wat is dat toch mensen. De hele dag geen moer te beleven, geen verplichtingen of baasjes die roepen om loonslaafjes. Misschien vanavond een biljartje maar dat is pas vanavond. Waarom dan zeven uur uit de veren? Waarom elke morgen om half acht achter het raam met de krant? Waarom maak ik me hier druk om?

Een vietnamees heeft z`n aanhangwagen omgetoverd tot loempiakraam. Klep open, flesje zoetzure saus op de desk en bakken geblazen. Ben niet zon fan van Loempias op de vroege morgen. Maar hij lacht zo vriendelijk, doen ze dat niet allemaal? Bij het tankstation opent de bloemenstal haar deuren. Zwarte emmers worden gevuld met water, chrysanten, anjers en rozen.

Even verderop een setje erkende verhuizers. Grote vrachtwagen, laadklep open en vier bureaustoelen in de zon. In het vroege zonlicht een sigaret roken. Wachten tot het te verhuizen kantoorpand open gaat. Een sterk verhaal, koffie en verder niets.

Lekker die lente op de vroege morgen. Een stad die rustig ontwaakt. Slaperigheid op de fiets en de rush van de dag nog even in het verschiet. Lekker die lentestralen op de vroege morgen. De lente, ik heb er zin an.

op de radio

Lekker, voor elven naar bed met als doelstelling de volgende dag zo fit als een hoentje tussen de lakens weg te kruipen. Tandjes poetsen, wasje uit de machine halen en een klodder Nivea op het gelaat smeren. Ja beste lezer, de moderne man smeert wat af tegenwoordig. Uw publicist is uiteraard helemaal 2007 dus ook herman balsemt wat in de ronte alvorens de master bedroom te betreden. Dokter van de Hoog? Uw publicist draait er de hand niet voor om.

Lekker, voor elven tussen de lakens kruipen en dan nog even de radio aan. Gruwelijk nieuws op de radio, weg genegenheid. Weg rustieke zaligheid welke ik onder het genot van een gerieflijk ruikend laagje nivea tot mij dacht te nemen. Gestorven lichamen in een woning in Hengelo. Nieuws wat normaliter langs me heen waait, blijft in de stilte van de slaapkamer tussen m`n oren hangen. Een moeder, twee kinderen. Dood aangetroffen. Een vader, levend, nog in het huis aanwezig. Even later als verdachte opgenomen in het ziekenhuis.

Levenloze lichamen in een woonwijk. Temidden van verjaardagen, temidden van gewoontes op een dinsdag. Je loopt langs, kijkt misschien naar binnen maar hebt geen idee wat er gaande is. Buiten knikkerende kinderen, binnen een ravage? De buren met een bakkie op de bank en de mensen aan de andere kant van de muur? Liggend op de bank, dood in de stoel of gestikt onder het kussen in bed?

Wat moet ik me hier bij voorstellen. Twee jongens met een leven in het verschiet, bestolen. Een moeder, hardwerkend voor haar kroost. Moeilijke tijden, de boel bij elkaar houden en een ziels ongelukkige vader? Een vader in wanhoop die deed wat hij nodig vond? Een vader die eigen bloed van het leven beroofd? De politie stormt binnen, de televisie staat nog aan. Glaasjes cola op tafel en een breiwerkje ligt op schoot. Op de vloer de man des huizes? In tranen of misschien troost zoekend bij God? Uithuilend aan de voeten van zijn vrouw? Wat heb ik gedaan, o Here?

Een dergelijk tafereel doet m`n adem stokken. Onvoorstelbaar en tegenwoordig aan de orde van de dag. Stof tot nadenken waar ik me maar moeilijk in kan verplaatsen.

kastje kopen

Stel je hebt de nodige kleding bij elkaar gestolen. Paar sneakers en een lederen instappertje, fancy jasje en een bundeltje sokken. Dan is daar vanzelf het moment dat het tijd is voor een kledingkast om het spul in te verstouwen. Wel zo handig beste mensen. U kunt uw shirtjes, broeken en zwempakken er in kwijt, waardoor de slaapkamer wat minder rommelig overkomt.

Stel je eens voor, al die stapeltjes kleren her en der verspreid. Een bureaustoel met boxershorts, een doos van de Aldi met schone sokken en een nog grotere bradwurst container voor je tshirts. Stapeltjes met vuile was heb ik genoeg, de schone dient te worden opgeborgen.

Stel je voor, heb je het eindelijk voor elkaar. Eindelijk die mooie dame waar je al maanden op aast mee naar boven voor een potje sporten, struikeld ze over een uistekend mouwtje. Struikeld ze over de muts van een ronddolende hooded sweater. Nek gebroken, weg hitsigheid en gebakken peren in plaats van bruingebakken broodjes. Moek niet hebbe, tijd voor een kledingkast. Ja beste lezer, je bedenkt je nog eens wat met al die regenachtigheid tegen de ramen.

Uw publicist bezocht de woonboulevard en genoot van grote schuifende deuren, hekelde ultramoderne modelletjes en kwam uiteindelijk bij de Gamma uit. De good old Gamma waar een man zich weer man mag voelen. De geur van hout, buurmannen in ouwe met verf besmeurde spijkerbroeken en met het meetlintjes langs tegeltjes struinen. De Gamma, inclusief puisterig volk in veel te wijde Gamma truien die je vertellen hoe het moet en de verfmengmachine voor je aanzetten.

`Jazeker meneer, heel functioneel en bovendien erg mooi.`
`Ik bedoel die witte.`
`Ja meneer?`
`Ja doe die maar.`

Vandaag de deurbel en een loodzwaar pakket in de portiek. Jullie komen hem niet even in elkaar zetten grapte ik nog als een boer met kiespijn. Het Grapje kende ze al, wat denk je zelf vriend en weg waren ze weer. Vinden ze niet leuk.

Gisteravond de boel in elkaar getimmerd. Mag een uurtje kosten. De IKEA kende ik al maar een kast van de Gamma? Nee dat laat je niet over aan je schoonmoeder of kleine zusje. Niks klik klak klaar. Spijkeren, met de priem een gaatje maken en voor je het weet is het na twaalven. Na twaalven maar dan heb je ook wat. De kast staat. Kleren liggen, hangen en de laatjes zijn gevuld. Weg met de hoopjes kleding, weg met de dozen vol textiel. Uw publicist is klaar voor de lente. Kom maar op met die zonneschijn, ik weet de zwembroek te liggen.

een nieuwe huisgenoot

checklist

- Heeft geen zin in housefeestjes aan huis.
- Heeft weinig 'grappige' vrienden die te vaak over de vloer komen.
- Einzelganger!
- Ruimdenkend rustig type, doe maar een lezer.
- Opgeruimd.
- Uw order, beste medebewoner, is my command.
- Heeft als hobby stofzuigen.
- Ik hoef helemaal geen nieuwe huisgenoot.

... wach ff.

checklist!

- Is een zij.
- Is blond en weet niet hoe het nieuwe boek van Adrie van der Heijden heet. Laat staan dat ze twee schrijvers kan noemen. Wat is eigenlijk schrijven?
- Kan uitstekend koken, of liever: Maaltijden voor mij klaarmaken.
- Bijbaanje bij Hooters.
- Geen opleiding.
- Toch wel een opleiding, als masseuse.
- Heeft veel leuke vriendinnen.
- Haar vele leuke vriendinnen zijn vooral collega's van haar bijbaantje.

weekend

Dodelijk vermoeid zit je op de bank. Gedachten tollen je door het hoofd en stoppen met leven lijkt een prima optie. Het bier is op maar de dorst niet gestild, die Marlboro's komen je de neus uit en uit frustratie begin je de huid van je lippen los te trekken. Langzaam aan de boel stukbijten is een relaxte eerste stap. Een rafelige uitgedroogde onderlip verder ontrafelen, een eerste klas heerlijkheid.

Je overweegt nog een moment om het Solingen mesje uit de la te pakken maar dan. Dan komt daar de plicht die roept, de telefoon. De tong is droog als gelooid leer en praten doe ik liever niet, maar chop chop, opnemen dat ding.

'Ja hallo.'
'Wie.'
'Nee die woont hier niet.'
'Wat?'

Als ik terugzak in de kussens van de bank laat ik mijn ogen langzaam dichtglijden. Het is weekend, eindelijk voorbij.

ziekte

Dus ik zeg nog tegen die dokter van ja kijk weet je, jij moet het weten met je witte jassie. Volgens mij sars of een lichte buikpleuris infectie of zo, kweenie prof. Stukje beenmerg in de maagwand blijven steken? Bedoel vies zweten doe ik wel vaker tussen de lakens maar de bagger die me nu uit de porieen komt walmen sijpelt traag als het zure ochtendvocht op een latere carnavalsmorgen. Tweemaal daags een finimal?

Dus die dokter begint me daar te bazelen over rust houden maar ik hou me verdomme al jaren rustig. De fiscus heeft geen bagger in de ogen en die zorgtoeslag heb ik ook nog nooit gezien prof. Komt die rommel soms bij jou van de girorekening? Dokter? Moek het zelf komen halen? Dokter? Nee echt hoor,het is allemaal wat met die zorg. Ben je een keer ziek en wat denk je, ken je verdomme je eigen boontjes doppen.

Leuk en aardig met die JP maar die uitkering van me is ook al 45 jaar dezelfde. Zal die tomatenvreter eens bellen, misschien kan Jan Manderijn me ook een gratis wasmachine en een koopsubsidie komen brengen. Laat die buurman maar lekker werken voor zijn nieuwe coniferen. Fukkin dokter, lekker luieren in die gepleisterde bungalow en als ik een keer ziek ben gewoon ophangen als je um nodig bent. Moet niet gekker worden hier...

vanmorgen

Nee echt hoor, als ik ergens een gloeiende hekel aan heb dan is het wel sport. Een beetje kwasi sportief voetbalwedstrijdjes zappen trek ik nog wel, maar als ik ergens niet op zit te wachten dan is het wel Karl Nooten. Karl Nooten?

Je komt katerig je bed uit, de drank vloeide ruimschoots waar het niet gaan mocht en de uurtjes slaap zijn op een krap lepra handje te tellen. Op de tast loop je naar de badkamer, poetst er je tanden en laat de douche voor wat hij is. What the fuck met die schone onderbroek. Joggingbroek aan en eerst ontbijten om tien minuten later ook maar meteen in een jeans te schieten. Ontbijten betekend voor uw publicist het smeren van een boterham met pasta, de boterham vervolgens laten liggen en voor de deur uit te lopen in een boterhamzakje stoppen. Boterham gesmeerd: Tijd voor koffie en de eerste Marlboro. Op de bank wat zappen en ontwaken geblazen.

Tot nog toe verloopt het opstaan volgens plan maar dan de televisie. Blijkbaar heb ik gisteravond iets verdomd saais dan wel cultureel verantwoord zitten kijken. Geen sleezy Talpa of MTV maar de televisie springt aan op een zender van de Nederlandse staatstelevisie. Dat je net een slok Senseo naar binnen giet en word geconfronteerd met die veel te fitte Karl Nooten.

Verdammt nog mal beste mensen, is er echt iemand die 's ochtends mee staat te gymnastieken? Is er daadwerkelijk iemand die om 07:00 de blik gefocust heeft op de stuiterende smurf met die veel te spontane grijns? Karl Nooten, nee echt hoor, de opgeblazen paspop lijkt rechtstreeks uit een reclamespot van de happy Nutella family gewandeld te zijn. ALs ik die 's ochtends tegenkom heb ik een slechte dag. Karl als parodie op de veel te fitte mens. Misschien moet hij dat sportboek van Midas Dekkers eens lezen. Karl Nooten, bah!

carnaval

Leuk en aardig dat overnachten in Emmeloord maar die tijd van komen die ging op een gegeven moment maar weer. De hort op, weg uit die sompige polder, terug naar Zwollywood. De laarzen uit de klei getrokken, de poldertoren een rotschop gegeven en moeder de vrouw bedankt voor de pannekoeken. Uw publicist stapte de bus in en was even later weer thuis. Weer terug in Zwolle. De bakermat in het verre oosten.

In het centrum een dolle boel. Apepakkies en bierdrinkend gepeupel. Fuifen in een grote tent op het plein en hossend de kroeg uit om er via de zijdeur weer terug te keren.De polonaise, nederlandstalige hits en dames in korte rokjes. Carnaval is van de partij in Zwolle.Nooit vierde ik carnaval, nooit zag ik het zitten om drie dagen te hossen op Frans Bauer en Albert West. Nooit overwoog ik het eens te proberen, een avond mee te pakken en te proeven van het volkdsfeest uit het zuiden. Nooit tot dit weekend, tot dat moment dat ik vanaf de bushalte naar huis liep en werd gegrepen door de gezelligheid.

Zondag en maandag een dolle bol. Geimproviseerde outfits in elkaar geflanst en de hort op. Even wennen en dan feesten, nog meer feesten en nog meer bier. Van kroeg naar kroeg, bingo, Arie Ribbens (!) in cafe bloopers en die snor van houtskool hield het prima.Carnaval ik heb je ontdekt. Drie dagen koninginnedag in het voorseizoen. Carnaval: Tot volgend jaar!

groeten uit emmeloord

Ken je dat? Het is zondagmorgen en vermoeid wordt je wakker in tochterig Emmeloord? Een aanrader voor een ieder die het plaatsje nooit bezocht: Dit zo houden brengt u geen enkele schade toe. Het lijstje spannende belevenissen mijnes levens gaat niet aangevuld worden zodra u het nieuwe land bezoekt. Wakker worden in Emmeloord. Ligt dat niet vlakbij Urk hoor ik wel eens. Nee echt, ben ik niet genoeg vernederd door toe te geven wel eens wakker te worden in godvergeten Emmeloord? Nee maar met opgroeiende kinderen, en die poldertoren is ook best hoog hoor... nee maar, maar, hallo?

Wel eens sigaretten gehaald op een zondagmorgen in Emmeloord? Wakker worden in Emmeloord en een kopje koffie zetten. De jas aantrekken voor een eerste sigaret in de achtertuin en er dan naast een dor stukje gras achter komen dat de Pall Malls op zijn. Verbijsterd en pissed. Er staat een hele reis op de agenda. Een snackbar die op zondag open is, een pompstation op 500 meter of een zondagse supermarkt? Forget about it, niet in Emmeloord.

Even later zit ik op een fiets met twijfeachtige zachte bandjes. Fiets ik met een straffe wind in het gelaat door parken, volkstuinen en even later een grote kale vlakte. Nederland mag dan vlak zijn, de polder, die is pas vlak. Om de tien meter een boom en in een de verte een groene vlek aan de horizon. Een pompstation van BP. Ik passeer een hardloper en nog een hardloper. Mensen die hier voor hun plezier gaan fietsen op blitse Gazelles en wandelaars die je aankijken met de blik van een aangeschoten stuk wild. Zit m'n haar niet goed? Mag ik hier niet fietsen? Zie ik er uit als een hangjongere op een fiets op zoek naar een aggressief verzetje?

Vanavond weer terug naar Zwolle. Laten we Emmeloord weer achter ons en gaan we met de bus weer terug naar het ouwe land. Passeer ik Ens en stappen we uit aan de Eekwal. Emmeloord tot ziens, het was gezellig aan de Mark en aan de Middelplaat is het immer goed toeven. Emmeloord, tot ziens.

kartonnen dozen

Foto`s in een kartonnen doos. Met Suzanne in Artis, op een boot in Turkije en op een bruggetje in Icmeler. Trots kijk ik in de lens. Zij mooi bruin, fonkelende ogen en mooie vormen. Ik rood verbrand, knokige knietjes en een henna op de buik. De korte broek zie ik enkel terug op foto`s, draag ze enkel op vakantie.

Een pasfoto uit 2003. Gemaakt bij Kral aan het Roelof Hartplein in Amsterdam. Ik woonde bij Elso in de pijp. Aan de hobbemakade op een zolderkamer. Hoorde de uitmarkt brullen op mijn kamer, de trams ratelen. Nare foto, naargeestige blik. Mooie tijd, emotionele tijd verleden tijd.

Met Ronnie in Nimes. Wonderschoon Nimes met haar tuinen en haar stoffige straten. Haar Arena en haar lome terrassen. Als God in Frankrijk genoten we van de zon, dronken we wijn in het dorre gras. Heerlijk die kartonnen doos vol foto`s. Dat je beluit de kast op te ruimen en hem weer eens tevoorschijn haalt. Super.

aan de toog

'Mag ik vijf Amsterdammertjes'

Eenzaam, maar zeer in mijn nopjes, zit ik aan de bar in een Zwolse kroeg. Het is foute verzoekjes avond en een uur of elf. Een matig gevulde tent die het komende uur zal volstromen. Nu nog rustig maar straks als ik alweer thuis ben zal het bruisen als op een gemiddelde zaterdagavond. Het is wat met die studenten. Dat bralt maar in de ronte tot diep in de nacht om ook in het weekend weer de hort op te gaan. Heerlijk, maar zo lang geleden.

Morgenochtend roept de plicht. De baas die naast het bed verschijnt en vraagt of je er nu eindelijk uitkomt. Een kater, nog een keer snoozen? Uit den boze, opstaan godverdomme!

'Eej maar ik dacht dat we zo gingen?'
'Heb net vijf bier besteld'
' ... '
'Aah joh, tent loopt zo wel vol joh.'
' ... '

Naast me staat een Twinlife type inclusief bedrijfseconomie kapsel. Een gnoom met een rooie oogjes en blonde wimpers. Mooie forse bruine schoenen ook. Grote zolen en stevig gestrikte veters met lussen waar de honden geen droog brood van lusten. Laat staan de meisjes waarnaar hij zo naarstig op zoek is. Gretig kijkt het menneke om zich heen. Geen hippe wortelbroek maar een te korte spijkerbroek en witte sportsokken. Verwacht je hoog water vriend?

De dame achter de toog tapt en even later staan vijf biertjes te glinsteren.

'Eej maar wij gaan vast hoor, de tent zuigt.'
'Heb net besteld man, tent loopt zo wel vol. Is nog vroeg...toch?'
'...'

'Ok dan. .. uuuh, dan zie ik jullie zo daar wel.'

Met vijf biertjes voor de neus schuift hij op de kruk naast me. Iets minder enthousiast als even eerder. Of ik ook een biertje lust. Proost! That's where friends are for mate!

klavers

Inmiddels ook een behoorlijke collectie klavers van de Albert Heijn weten te verzamelen? Die doosjes zaad die je bij besteding van 10 euro als presentje meekrijgt van de cassiere? Uw publicist spaarde ze een aantal weken bij de vleet, en had er toen genoeg. Klaar met verzamelen, dus poten die bolletjes!

In de tuin? Neen. Een morsig lapje grond om zomers al bier drinkend kuilen te graven is helaas niet aanwezig. Een balkon dan? Neen, ook een balkon of gezapig dakterras vol zonnebadend vrouwlijk schoon ontbreekt. Het kleine ommuurde stukje beton wat aan de gevel zit is sedert jaren gevuld met vuilniszakken en een rottende paardenkop. Een balkon is het niet te noemen. De klavers zullen binnenskamers tot bloei moeten komen.

Al snel vond uw publicist twee charismatisch ogende potten uit vervlogen tijden.. Goed plan, wat groen in de woning. Het met nicotine geplamuurde plafond heeft behoorlijk te lijden onder koolmonoxide uitstoot en het ontbreken van een afzuigkap brengt ook weinig verfrissends. De ramen houden we dicht want we stoken immers niet voor de vogeltjes. Tijd voor freshness, lang leve de fotosynthese.

Maar dan de potgrond. Een gat in de markt voor de dichtbevolkte randstad: De kilozak potgrond! Nergens te krijgen! 'Nee meneer ik hoef echt geen baal van twintig kilo. Wat moet ik ermee dan halve tamme? Die potjes zijn met een enkel schepje gevuld. Waar moet ik het restant laten?' Misschien moet ik mijn ouders eens bezoeken en daar een boterhamzakje met potgrond vullen. Een klein schepje potgrond blijkt niet te koop. Niet iedereen heeft een tuin beste winkelier. Wat? Alleen per pallet? Voorlopig blijven de klavers nog even bovengronds.

als toen

Zo jong komen we nooit meer samenkomen. Zo jong zullen we niet meer zijn. Zo jong als toen, toen we samen waren. Samen door de nacht, de eerste stappen in het duister, op weg naar volwassenheid.

Zo jong dat het nog nieuw was. Principes floreerden en statements werden gemaakt.The brotherhoof of men. Een fles in de koude winter, liggend in het gras onder de warme zomerzon.

Zo jong komen we nooit meer samen. Zo jong zullen we niet meer zijn. Nu is
zoals het was, maar dan anders.

in het zwolse

In het Zwolse is het rustig. Regen tikt tegen het raam, een eenzame wandelaar en op de gracht een bus. Helverlichte koplampen, mistig en druppels naar beneden glijdend langs het raam. Met beslagen ramen op weg naar de lente. Bent u al in aantocht?

Binnen zit Jan de Zerk voor de televisie. Een belspelletje met een chippie en wat door de fantasie heen graven. Lafjes haalt Jan `m door het vuistje. Als de buurvrouw aanbelt en de broek weer van de enkels omhoog komt, is het inmiddels na vijfen. Langzaam schuifelt de Zerk naar de voordeur, een gehaktbal suddert in een grote oranje pan.

Buurvrouw lijkt zomers gekleed. Een grijze joggingbroek boven sneakers en een topje. Haar borsten priemen de Zerk tegemoet. Jan lust dat wel. Of ze misschien zijn fiets mag lenen. Dat mag, pak um maar beet, zijn de banden goed hard? Zit je er wel goed op? Ja he, rijd lekker hoor.

De Zerk kijkt haar na en sluit dan de deur. schuifelt naar binnen en draait de gehaktbal om. Gaat weer zitten en pakt een chippie. Lekker wijf denkt de Zerk, verdomme.

de schrijverij

Ben klaar met schrijven zo lijkt het, klaar met het maken van stukjes en waarom vloeit die pen niet? Ben er klaar mee. Een writersblock noemen ze dat? Zou dat misschien een goeie punchline in de kroeg zijn?

Dat je een babbel maakt met een guitige .. uuh, leuk meisje, en dan quasi intelectueel mededelen dat je momentel wat minder makkelijk 'schrijft' en denkt last te hebben van een writers block?

Ze kijkt je vervolgens geinteresseerd aan en je neemt een zelfingenomen slok van je laffe pilsje om vervolgens wat verder te brallen in de trant van: 'Ja kijkuuuh, die dingen komen zo af en toe voorbij zetten weet je ennuuh. Kijkuuh das logisch, de creativiteit moet ook af en toe aan de lader ghe ghe eennnuuh, ja weetjee duusssuuh. Kijkuuh Rome werd ook niet in een dagguuh, nee maaruuh hoop dat de souplesse binnenkort wel weer terug komt... he.. weet je.'

Nee denk je niet? Gaat niet werken? Nou ja, dan maar gewoon een beetje doorrammen op dat toetsenbord en hopen dat er weer eens wat uit die fukkin pen komt zetten.

welk ongeluk?

Misschien moet ik toch eens wat meer informatie opduikelen met betrekking tot die auto ongelukken. Waarom opent het NOS journaal met een carcrash? Waarom raken mijn collega's er niet over uitgepraat en hoe zit dat met die stille tocht? Was het een Spijker die crashte? Een Lamborghini dan misschien? Was de bestuurder nuchter en als opperbeste BOB toch het haasje? Ga de krant er eens op naslaan, hier zit een luchtje aan wat ruikt naar toegevoegde nieuwswaarde. U hoort van mij.

dag ik ben pieter

En toen was daar Pieter. Slonzig figuur in baggy pants, pet op z'n hoofd en een vreemd soort permanent wat er slierterig onderuit kwam zetten. Of ik een vuurtje voor hem heb, en geld voor een pilsje. Laat ik dat vuurtje aan de kerel geven maar dat pilsje koop je zelf maar. Pieter werd een beetje boos en bleek vrij snel van gemoedstoestand te kunnen veranderen. Een vuist landde hard op mijn jukbeen en de kruk werd met een ferme trap onder mijn achterwerk weg getrapt.

Uw publicist lag op de grond, beduusd en met een zere wang. De bouncer was snel ter plaatse en Pieter kon naar huis. Uw publicist bleef nog even, een pilsje drinken en wat staren door de tent. Uw publicist dacht na over een post maar kon niks verzinnen. Dan maar onzin met een gezonde dosis actie. Ach, morgen weer een dag.

beste bluuh

Dat je door de winkelstraat struind en behoorlijk in je sas begint te raken van die sale. Is het tegenwoordig altijd opruiming? Dat je wat rondkijkt en wat koopt, toch maar weer een sigaret opsteekt en hier in bijzondere mate van geniet. De sfeer zit er goed in en je loopt nog wat door.

Maar dan, de vage bekende. Omdraaien kan niet meer, het is nog geen zonnebrillentijd en ook dat steegje invluchten is geen optie. Dat je denkt aan de babbel die je gaat maken maar je dan vergist. Nee echt hoor, niet doen kappen zeg het nioet maar het kwaad is al geschied.

Beste mensen, het jaar is in volle gang. Het is half januarie. Bewaar die beste wensen op de vliering en trek ze er over een krap jaar weer vandaan.De beste wensen? Prima, maar dan ben je nu te laat!

zaalvoetbal

Afgelopen zondag speelde uw publicist een partijtje voetbal. Een balletje trappen in de woonkamer of een ballon hooghouden? Neen, niets van hetgeen u zult verwachten, uw publicist speelde mee op een heus zaalvoetbal toernooi. Dat loopt wel los dacht ik. Beetje tikken met die bal, hier en daar een dribbel en wat leuks uit de trucendoos omhoog halen maar dat viel dus vies tegen.

Wat betreft sport ben ik vooral van het traplopen richting slaapkamer en de marathon sigaretten trek wedstrijden op zondagmiddagen dus de conditie liet me in de steek. Na een minuut of drie als een dwaas door die zaal gerend te hebben gingen de benen niet zo snel meer. Al met al geen bal geraakt laat staan een goal gezet. Leuk was het wel en oefening baart kunst dus nog maar eens doen. En nu? Nu overheerst een verrekte spierpijn.

'Wil ik dit weten publicist?'
'Neen, maar je moet wat met zo'n weblog.'

formatie friesland

Nee echt hoor, het nieuws weet me steeds meer te bekoren. De formatie is gestart op een geheime locatie en laten we de lemen hut nou meteen gevonden hebben. Nee hoor, geen pakken maar fleecetruien, jasjes en een spijkerbroek. En waarom was Wouter wat later? Oooh een van de kids was jarig. Formatie? Ja ze slapen er ook ja, en Maxime wandelt er. Wat is het nieuws over de formatie? Ze slapen in een koetshuis, nee die kelner komt de koffie vanuit het hotel brengen. Nee loopt buitenom, geen probleem joh.

Maar waarom slaapt Jan Marijnisen niet een nachtje mee? Waar is Jan, waar is de derde partij van Nederland? De partij waar het volk om schreeuwde? Jantje is laf, speelt het spel niet mee en kiest de gemakkelijke weg. Jantje kan wel schreeuwen maar houd liever zijn mond. Schreeuwen maar niet praten. Stelen van de rijken maar niet willen delen. Socialisme of enkel het gooien met tomaten?

De SP is een zwaktebod, een partij die niet serieus wenst te praten omdat de rek er nog niet uit is. De SP wacht, weet dat er meer dan 19 zetels te halen zijn na een volgend kabinet. De SP speelt vals over de rug van de kiezer.

best wishes

Laten we het kort houden en lekker meedoen met de handenschudderij: Beste lezer, een gelukkig nieuwjaar!

met de kerst

En toen was het alweer kerst. Is het jaar weer bijna voorbij en kunnen de goede voornemens weer uit de kast. Kunnen we weer eten, drinken en boeken lezen op de bank. De zaterdagbijlages doorspitten en het gourmetstel uit de doos trekken. Prettig, die kerstdagen...

Ronnie vertelde me over kerstmis in Ghana. Met dertig graden en een vochtigheid waar je je haar in kan wassen de kerstboom optuigen. Merry Christmas ho ho ho.

Zouden de Coca-Cola reclames er ook anders zijn? Santa op een surfplank die zijn dorst lest met een ferme slok cola? De kerstman die samen met een lokale medicijnman een setje peniskokers versiert?

Mijn eerste kerstdag verloopt vooralsnog rustig. Uitslapen en ontbijten, een kopje koffie en hetzelfde bakkie nog eens bijvullen. Een rondje zappen en wat knutselen aan dit weblog.

'Wat knutselen aan dit weblog?'
'Ja beste lezer, nog een paar regel html.'
'En dan.'
'Dan kan uw publicist verplicht meer gaan lezen om te posten'

Ook nog even naar een benzinestation gefietst voor de broodnodige sigaretten. Over goede voornemens gesproken.. inderdaad. Straks een hapje eten en vanavond een pilsje. En morgen? Morgen vieren we wederom feest. Kerstfeest.

blogosfeer how to do

In een artikel op een weblog las ik over de do's en dont's van het bloggen. Wow wat een openingszin. Alleen al het woord weblog; om van de te kotsen toch? 'Heb jij een weblog dan', hoor ik weleens. 'Maar dat is toch voor onzekere meisjes uit de provincie en huisvrouwen in de overgang? Dat zijn toch websites gevuld met geneuzel over Suzanne Bakker, veel te lieve huisdieren en de dagelijkse gang van zaken die ik echt niet wil lezen?'

U heeft gelijk moet ik dan meestal bekennen. Een weblog zuigt maar leuk is het wel. Suzanne Bakker ken ik niet en zullen we buiten even verder praten? Moet ik m'n glas kapot slaan op de bar? Het restant in je wang zetten? Ja ik heb een weblog vriend, zal ik um je voeren? Bij je thuis de hele meuk aan je komen voorlezen? Neem ik daarna je vrouw te grazen en hier met die autosleutels. Is dat wat je wil? Nee, dat dan dan weer niet he... '

De do's en dont's van het bloggen. Waarom eigenlijk? Om de kijkcijfers natuurlijk! Aandacht in de vorm van reacties! Leuk inderdaad als bezoekers reageren en ook uw publicist geniet als blijkt dat buiten proportioneel veel browsers justathought bezochten. Maar of dit de reden moet zijn het blog te blijven vullen, uw publicist meent van niet. Schrijven, bloggen en wat in de ronte brallen doe ik echter graag, vandaar dit weblog. Komt u langs of laat u een reactie achter? Leuk, dat vind ik tof en hopelijk kom je morgen weer langs.

Voor een ieder die toch vooral om de kijkcijfers gaat, onderstaand een setje do's en dont's:

To do:
De Blogosphere is toch voornamelijk een inteelt clubje dus met enige slijmerij is een goede start te maken. Mensen die bloggen lezen blogs, en de rest van internettend Nederland dan? De rest surft zo af en toe naar geenstijl maar een blog lezen is als snoekvissen op een bevroren vijver: Dat doen ze dus niet.

Reageren is de shit, wetende dat de terugkoppeling naar het eigen blogje in het verschiet ligt. 'Jij reageert bij mij, nou vooruit dan doe ik het ook bij jou. Laten we dat vaker doen zodat we beiden denken veel geinteresseerde lezers te hebben.' Mocht u zich vervelen op een koude middag in december dan adviseer ik eens een rondje te gaan reageren. 'Maar dan moet ik al die stukjes gaan lezen, dat kost me een zee aan tijd publicist, ja toch?' Neen, dat valt reuze mee hoor. Haak gewoon in op de reageerders die u voorgingen en u leest geen letter van al die schrijfsels. Probeer een beetje gevat te reageren en wie weet is niet alleen de eigenaar van het blog blij met de reactie, wie weet gaat ook de argeloze bezoeker eens kijken wie deze alleraardigste reactie plaatste.

Door de reageersessies enig traffic weten te genereren? Begin dan met het aanmaken van linkjes. Zoals we al zagen bij de reacties geld ook hier de gouden regel. Lik je me met een linkje? Dan voeg ik ook jouw weblogje toe aan mijn lijstje. Let wel, enige kwaliteit van bloggen is geboden. Lelijkheid troef linken is voor niemand een pleziertje.

Het geschrevene kan heel leuk zijn maar het oog wil ook wat. Een grijze pagina met enkel letters zet aan tot een een schrikreactie en de behoefte snel weer verder te surfen. Zorg voor een spannendde layout en voeg ook vooral plaatjes toe die uw teksten opleuken. Neem nou justathought, die plaatjes zijn toch super!

Dont:
Een post als deze is van een lengte waar de honden geen droog brood van lusten. U bent toch zover gekomen dat u ook deze zin leest? Proficiat, u bent waarschijnlijk de eerste. Bloggers houden niet van lezen en de aandacht is al snel weer ergens anders. Schrijf dus geen lange stukken maar houd het vooral kort en bondig. Gelezen en gelezen worden is vooral niet teveel schrijven.

Post vooral dagelijks en vooral niet eens in de week. Uw lezerspubliek aan u binden maar geen inspiratie? Vertel dan over een boek van Kluun, de inhoud van je ipod of plaats foto's van je duitse herder.

Tot zover de blogosfeer, uw publicist zegt gaarne: Tot ziens beste lezer!

en we bazelen

Word het niet eens tijd om wat vaker te posten? Loop je door hartje zwolle en word je uitgefloten. Check je een nieuwe broek in de paskamer en wat denk je? 'Leuk en aardig die broek maar zou je niet wat vaker publiceren lul?'

'Kijk daar heb je Herman, die klootzak van justathought. Gast denkt zeker dat een enkele post per week genoeg is, die gast is fake als het glazen oog van je schoonmoeder!'

Kijk beste lezer, daar word uw publicist natuurlijk niet blij van. Dat gaat hem aan het hart dus tijd voor ambitie. Sterker nog, een goed voornemen. Justathought gaat bigger better best in het nieuwe jaar. Zou het echt zo zijn? Gaat het verdomme ook hier al over goede voornemens?

'Ik vind dit maar een vreemde post publicist.'
'Ach weet je, eigenlijk is bloggen voor meisjes.'

op de kerstmarkt

In een tochtig plaatsje op het nieuwe land werd een kerstmarkt georganiseerd. Een kerstmarkt in de lokale winkelstraat? Vertel het uw publicist en hij is van de partij!

'Goh wat ga je doen met de kerstdagen?'
'Uitzitten en hopelijk teveel drinken.'
'En een kerstmarktje meepakken zeker?'
'Jazeker! Alhoewel, ben meer van de winterfair.'

De geur van Erwtensoep kwam me al van heinde en verre tegemoed en de fiets stond nog niet in het rek of ik kon al gratis proeven. Weg met die dure gazelle, weg met dat achterlampje van Opa de Vlerk, hier staat mijn stalen ros.

'Wilt u een gratis stukje kerststol proeven?'
'Zie ik er zo uitgehongerd uit, je staat me hier toch niet te beledigen snotaap?'
'Nee maaruuh, nou zeg wat onaardig ik bied u gewoon wat aan.'
'Geef me het hele bord en scheer je weg Scrooge.'

In een uit de kluiten gewassen partytent stond een nog groter koor sentimentele liedjes te zingen. Lekker, die liedjes met een kaarsje erbij. Lekker die liedjes op Sky Radio die vanaf half september je humeur vergallen. Het is dat er gratis Gluhwein werd geschonken, anders zou je de tent toch spontaan afbreken? Iemand een stukje kerststol? Het spijs komt me inmiddels de strot uitsijpelen begrijpt u wel. Na een liedje en een glaasje is het tijd voor het serieuzere werk. Een bezoekje aan de boekhandel. Even geen kersttaferelen maar keiharde literatuur in de mouw laten glijden. Met het meesterwerk van ... en de nieuwe Paul Auster sta ik even later weer buiten.

Vastgebonden aan een lantaarnpaal staan twee kamelen ten toon gesteld. Nu sloeg het sentiment me dan toch nog om het hard. Twee kamelen, dieren die thuishoren in warme oorden, staan hier weg te waaien op de vierkante meter. Geen zacht zand onder hun voeten maar met die prachtige vacht knielen op harde straattegels. Hun eigen smerigheid slaat vast in de vacht en ontredderd kijken de dieren me aan. Een tjabbo met een tafellaken om zijn kop staat er bij als verzorger. Een wijze uit het oosten? Even schaam ik me geen Partij voor de Dieren gestemd te hebben en loop dan door.

Na een koopjeszolder een vette bek bij de HEMA en een setje blazers om een vuurkorf, was de kerstmarkt weer voorbij. Keerde uw publicist huiswaarts en schreef dit stukje. Een kerstmarkt als inspiratiebron, is het fenomeen toch nog ergens goed voor.

eerste hulp bij ongelukken

Dat je in het cafe staat, tien pils achter de kiezen en tijd voor amsterdammertje nummer elf. De muziek verwend de trommelvliezen, de dames dralen om u heen en de sfeer zit er goed in. Maar dan. Daar gaat Frits, een zurige blik heeft hij wel vaker en ik heb hem vaker groen zien aanlopen, maar dit is wel erg vreemd.

Frits loopt blauw aan op de kruk, zijn ogen tollen in de kassen en zijn handen grijpen naar het hart. Naar het hart wat lijkt te kermen van de pijn. Zijn glas valt uit de hand, een schreeuw en even later ligt Frits roerloos naast de kruk op de hardhouten vloer. Shit, fuck, die gast gaat out, hartaanval?

De hele kroeg staat er omheen te staren, leuke grap Frits of is dit the real thing? 'Fritsie, pik.. Hallo gabber wordt je wakker ouwe rammer? Sigaretje Frits?' Een klapje tegen de wang maar geen Frits. Frits lijkt vertrokken.

Aangezien niemand een cursus eerste hulp bij ongelukken heeft afgerond probeer je zelf maar wat. Je knielt neer, zoekt een ademhaling die niet aanwezig is en begint tegen beter weten in tegen de borstkas aan te douwen. Zo ging dat toch? Gewoon dat borstbeen naar binnen rossen en wat lucht in de mond blazen? De kegel negerend begin je Frits te zoenen, de stamgasten draaien zich inmiddels alweer om maar nog steeds geen Frits. Je trekt nog wat aan de haren, slaat wat op de neus maar geen Frits. Dag Frits.

Niet dat ik daadwerkelijk ene Frits stond te reanimeren maar de situatie kan zich voordoen. Mijn vader doet mee aan een cursus eerste hulp bij ongelukken. Waardevol en waarom heb ik dit nooit gedaan? Waarom word dit niet standaard gedoceerd in het laatste jaar van iedere middelbare school? Waarom smaaklessen van Pierre Wind maar iets fundamenteels als EHBO niet standaard invoeren in het lespakket? Waarom hoor ik Jan Marijnissen of Wouter - de oude wijken - Bos hier nooit over?

Ze zijn het vast met me eens maar laten we de daad bij het woord voegen. Laten we de cursus van mijn vader omdopen tot verplichte opfriscursus. Uw publicist zou graag zien dat EHBO een verplicht vak word. Zonder certificaat EHBO geen deelname aan het examen. Laten we elkaar helpen en deze reddende skills verplicht aanleren!

de nieuwe livera

Op de hoek van mijn straat waren bouwvakkers weken bezig. De Livera ging op de schop en kwam in een nieuw jasje weer om de hoek kijken. Nieuw huistijltje, muurtje erin en een ander wandje sloot voor eeuwig de ogen. Een TL buisje hier, lichtbakje daar en klaar waren de klussende keesjes.

Ziet er kek uit, de nieuwe Livera. Kom er nooit maar m'n straatje is weer een stukje moderner. Moderner, nee niet zoals dat station in Lelystad wat al achterhaald was voor het gebouwd werd. Je kent het architectonische hoogstandje in Lelystad niet? Andere keer, nu de Livera.

Leuk en aardig die nieuwe Livera maar inmiddels kan ik wel kotsen van de lingerieboer op de hoek. Niet van al dat rode kant en zachte zijde wat er in de etalage hangt, wel van dat verrekte buitenlampje wat er sinds de verbouwing is opgehangen. Zodra de zon zakt knipt het lampje aan, en knippert het gestaag door tot de ochtendgloren. Aan en weer uit in een strak ritme.

Hej wat zie ik daar vanuit mijn ooghoeken als ik tv zit te kijken? Is het de lieve Heer in eigen persoon, de heilige geest die door mijn raam naar binnen kijkt? Neen beste lezer, het is die verrekte lamp. Even naar buiten kijken is er niet meer bij. De helse stroboscoop slaat je keihard terug in de zetel. Een sigaret roken in het open raam? Het opsnuiven van de avondlucht onder het genot van romantisch maanlicht en een goed smakende sigaret? De enkele keer dat ik het nog probeerde is alweer lang geleden.

Zat te denken aan een briefje of een telefoontje. Samen komen tot de juiste oplossing, maar het jaargetijde zit me mee. Nog even en het is weer tijd voor oliebollen, nieuwjaarsdag en vooral veel illegaal vuurwerk! Hoe heette dat mannetje toch weer die me vorig jaar die mortieren verkocht?

'Nee ik hoef er maar eentje.'

en m'n hobbys zijn..

Wat zijn je hobby's? Nou uuuh, uw publicist heeft verdomd weinig hobby's in vergelijking met de gemiddelde grijze muis die de vraag dient te beantwoorden.

'Nou ik ben Andre en een behoorlijk spontane kerel die houd van uitdagingen. Verder zijn m'n hobby's reizen, bergbeklimmen en natuurlijk thuis Lingo kijken om me vervolgens gretig af te trekken bij het guitige gezichtje van Lucile Werner.'

Eigenlijk zou je mee moeten doen met de spelshow om na het eerste vijfletterwoord die houten poot uit haar heup te draaien.Kijken of het publiek dan nog steeds schreeuwt om een groene bal. Oeii, Rood!

Hobby's zijn er in vele soorten en maten. Puzzelen of lezen, ja dat zijn hobby's. Met een verrekijker de veluwe over om het winterkoninkje te spotten? Het diertje in het vizier en vervolgens trots een foto maken? Mij niet gezien maar een hobby is het te noemen. Zelf ben ik meer van de sofa en af en toe een sigaret aansteken, een verrekijker heb ik niet. Niet meer althans.

Een reis maak je en een berg beklim je tweemaal in je leven als je in Frankrijk een steile heuvel oploopt. Een keer gesnorkeld en je bleek het leuk te vinden? Je doet dit nu elke zomer in Egypte? Cool, gaaf voor op vakantie maar nee mensen: Dat is geen hobby!

Nou heb ik al een hekel aan spelshows maar laten we vooral ophouden met die introductie praatjes van kandidaten. Kwam gisteren een snuiter tegen (een spontane die hield van uitdagingen) die het maar weer eens over de flauwe boeg gooide.

'Jochem uit Stadskanaal, welkom. Is dat leuk, wonen in Stadskanaal!'
'Mwoaah, huh.. uuh, ja hoor.'
'Je bent 25 en systeembeheerder, verder nog hobby's Jochem.'
'Nou huhuh heb eigenlijk maar 1 hobby, m'n vriendin .. hehe..he.'
'Zit ze op de tribune?'
'Ja daar dat gedrocht op de tweede rij.'

Nee echt hoor, helemaal gehad met die hobbys...

aan het water

Het moet in de zomer van 1990 geweest zijn. Misschien een jaar later. Met mijn broer wezen zwemmen in het lokale buitenbad. Aan het eind van de middag kwam moeder de vrouw ons halen met de auto. Met roodaangelopen gezichten en handdoekdroog haar op de achterbank. Airco bestond nog niet, het was warm in de auto.

'Waar rijden we heen mam?'
'Gaan we niet naar huis?'
'Mamaaa ?!'

We gingen naar huis maar niet voordat we de speelgoedwinkel bezochten. Naar de speelgoedwinkel voor een verrassing! De achterbank popelde, onze haren waren meteen kurkdroog. Het was de tijd van het zwembad en het varen in rubberen opblaasboten. We vaarden mee in het bootje van de buren, maar snakten naar meer. Nu kregen we ons eigen slagschip! Een knalgeel stuk plastic, wat luisterde naar de naam 'Seahawk', lag later die middag in het water.

Als ik nu terugdenk aan deze middagen aan het water herinner ik me ook wat ik nooit durfde. Varen met de benen overboord en de blote voeten door het water laten gaan. Bang voor snoeken.

'Bang voor snoeken?'
'Haha die gast is bang voor snoeken, haha, snoe - ken!'

Jaren later werd er nog steeds om gelachen. Altijd weer komt het feitje naar boven maar nu haal ik alsnog mijn gelijk! Hoezo? Al jaren wacht ik op dit artikel in NRC-Next:

'Om te voorkomen dat Zwemmers in de Hoornseplas in Groningen nog langer last hebben van bijtgrage snoeken, heeft het Meerschap Paterswolde besloten alle vissen van 80 cm en langer uit de recreatieplas te verwijderen.'

'Afgelopen zomer is een meisje in haar voet gebeten. Ze was 's avonds op een afgelegen plek gaan zwemmen.'

'De tanden van een snoek staan allemaal naar de keel toe. Het is eenrichtingsverkeer, zeg maar. Als je je tenen terug wil, moet je echt de tanden uit z'n bek lostrekken.'

'Snoek aan je voet geeft een stevige wond!'

persvrijheid en de marketing mix

Leuk en aardig moet de hoofdredacteur van de Telegraaf gedacht hebben. Het roddelblaadje van ex roddelgoeroe Henk van der Meyden en ander gepeupel wat zich journalist noemt, is veelvuldig in het nieuws de afgelopen dagen.

Een tweetal medewerkers die hun bronnen graag geheim wensen te houden, werden door Justitie vastgezet. De wereld lijkt te zijn vergaan! De media stonden er bol van!

Twee gegijzelde medewerkers moet de hoofdredacteur gedacht hebben: Jammer jongens maar ik zie er wel wat in. Oplages lopen terug dus een beetje free publicity kan geen kwaad. Toch?

'Welk lettertype meneer?'
'Maar zo groot waren de koppen in de de Telegraaf nog nooit?'
'Is Osama Bin Laden gespot op het binnenhof, Mickael Jackson in bed met Laura Bush, de sekstape staat op internet?'

Kijk die drukkers begrijpen dat niet. Die denken in papier en inkt. Raken gefacineerd door draaiende persen en stellen verder geen vragen. 'Nee Balkenende is niet genomen door z'n schoonvader, this is marketing, just print the damn paper!'

Verbouwereerd gooit de hoofdredacteur zijn mobieltje op tafel. Kijkt een moment uit het raam en raakt dan op dreef. Met z'n allen voor de deuren van de gevangenis. De voltallige redactie, columnisten en ook dat lekkertje van de kantine. Protesteren moeten we. Ik bel RTL, Hart van Nederland en ook de NOS moet een item komen draaien. Protesteren moeten we, spandoeken laten maken en ook allemaal een speciaal voor dit event bedrukt tshirt aan! De Telegraaf als hot issue in Nederland!

'Nog een tekst voor de tshirts in gedachten?'
'Ja goed idee, dank je, en zet ook het Telegraaf logo eronder!'

De Telegraaf? Als lapmiddel tegen een lekkende kattebak misschien. Het niveau is om te janken, pulp overheerst en het ware nieuws laat men er liever achterwege. Crisis in het Midden-Oosten, de kabinetsformatie of AIDS problematiek die oprukt? 'Nee, doe maar langs de kantlijn op pagina vier'. De gemiddelde Telegraaf lezer leest liever over de tieten van Mariska Hulscher of de schaamluis van Frank Marsmeijer. En dit is de meest gelezen krant van Nederland? Nee echt, ik ga verhuizen.

Misschien kunnen we morgen het voltallige personeelbestand van de Telegraaf laten gijzelen? De hoofdredacteur op water en brood zetten en de krant verder vergeten? Allemaal een gratis abbonement op de Volkskrant, NRC Next dan misschien? Minister van Cultuur, hoort u mij? Volksgezondheid dan misschien, hallo? 'Nee meneer de minister, die pulp maakt lui en dom. Laten we de meute heropvoeden, verplicht een goede krant door de strot douwen'. Nee echt hoor, die Telegraaf zou verboden moeten worden!

wasbordje

Leuk en aardig zo'n wasmachine maar dan de randvoorwaarden. Allereerst dienen besmeurde shirts en bezwete sweaters gesorteerd te worden op kleur. Hoe zit dat eigenlijk met dat wollen vest waar ik het allemaal voor doe? Was daar niet iets mee? Denk je de sortering gereed te hebben, verteld je moeder aan de andere kant van de lijn dat er voor wollige vesten een apart programma aanwezig is.

'Anders krimpt het!'
'Bedankt mam.'

De badkamer, waar mijn wasmachine staat, is van gladde tegevloer veranderd in een heuvelachtig landschap. Blauwe bergen worden afgewisseld met witte bonte heuvels en kleurrijke molshopen. Uw publicist heeft het zweet inmiddels op de rug staan maar we zijn bijna klaar: Wasmachine open en vullen die trommel. Althans, dat denk je dan.

'Verdomme gast.'
'Wat?'
'Hoe lang zit die was van jou er al in dan?'
'Uuuh, weet ik veel.'
'Die shit stinkt kerel, wat moek er mee dan?'
'Ja uuuh, kijk maar even, wat loop je te zeiken dan!'
'Nee ik wil wassen gast, keer fukkin normaal hier in huis!'

Uw publicist trekt vervolgens een roffe frons en werpt het wegrottende wasgoed in de douchebak. De penetrante lucht negerend, vul ik de wasmichine. Wegrennen, uurtje wachten en dan is daar eindelijk de finish. Niet dus! Alweer niet en ik ben er klaar mee!

In plaats van dat de schone was na een uurtje draaien opgevouwen de kast in waait, kan je nu pas echt aan de bak. Een droger is in huize justathought niet aanwezig dus het droogrekje kan worden gevuld. Een droogrekje ophangen en klaar is uw publicist? Gore hond, tuurlijk niet.

Het droogrekje hangt al dagen lang en breed boven het trapgat te gapen. Kurkdroge handdoeken wachten op de spijltjes tot handjes de doeken komen vouwen. Eerst het rek leeghalen en handdoeken vouwen voordat ik de eigen was kan ophangen? Nee echt hoor, waarom toch dat feminisme. Iemand het nummer van Ciska Dresselhuys? Kan de draak zich nuttig komen maken in Zwolle?

Wanneer ik me na enkele dagen afvraag wat aan te trekken, herinner ik me een wollen vest. Een mooi vest wat ik onlangs nog in de wasmachine heb gehad en dus wel schoon zal zijn. Kan me dan weer niet herinneren dat het ooit van het droogrekje afkwam. Het hangt er niet meer, wel ligt het op de grond. In een stoffige hoek samen met een blousje, een klamme handdoek en wat doet die sompige zeem op die stapel kleding?

Ach dan maar een t-shirt, lang leve de zachte winter!

naar meppel

Vanavond was uw publicist in Meppel. 'Wat te doen in Meppel en waarom naar Meppel publicist?' Mijn oma brak haar been, pinkte een traantje weg en belande vervolgens in een Meppels ziekenhuis.

Een gebroken been en dan ook nog in Meppel moeten revalideren? Nee soms zit het tegen maar soms; soms lijken die spreekwoordelijke wegen daadwerkelijk ondoorgrondelijk.

In de auto richting Meppel. Bye bye Zwollywood en knallen met die snelweg. Lionel Richie op de Radio en vanachter het koude raampje turen in de duisternis. Een regenbui roffelde op het dak, binnen loeide de verwarming.

'Iemand een dropje?'
'Ja lekker.'

Al kluivend op een taai stuk drop (mijn tanden lagen inmiddels achter het dashboard) reden we Meppel binnen. Waren we even later bij oma en stond de koffie niet klaar. Vreemde gewaarwording, bij oma op bezoek zonder chips, cola of een biertje omdat we al van die grote jongens zijn.

Het ging oma goed, ze las en vertelde. Sukkelde bijna in slaap en was blij met het bezoek. Van Meppel weinig gezien, zou het wat zijn? Een zaterdagavond in Meppel?

en we hyven

Heb je ook Hyves, jazeker! Uw publicist heeft Hyves! Hyve me helemaal in de ronte tegenwoordig! Internet weet je, ja kijk uuh das vet he, dat telenet man!

'Maar wat heb je eraan dan?'
'Ja gewoon je weet toch hyven en zo.. we hyven!'
'Nee maar ik bedoel zeg maaruuh, wat kan ik ermee, zeg maar..'
'Gewoon hyven joh, krabbelen, beetje met buddyes en zo.. hyven de gekste!'
'Ja maar ik bedoel wat dan...'
'Zekers te weten kerel, we hyven!'

...

onderweg

Ik zie wat jij niet ziet en het ruikt naar een groene Lamborghini Diablo. Met de Hyundai zijn we onderweg naar Eindhoven en het is tijd voor een ijsje. Een ijsje publicist? Jazeker, het mag dan November zijn, een ijsje kan altijd! Bij de Texaco het rek funzige blaadjes doorspitten en met een Magnum weer naar buiten. Jammie, een Magnum Almond!

Met een warm herfstzonnetje in het gezicht wat kauwen op het dikke laagje chocola. Lekker. Dan een enorm brullen, wat is dat? Komt er een tijger onder de diffuser vandaan. Is de downforce naar de klote gevreten door een bengaalse mammoet die ook even bij komt tanken?

Nee beste lezer, neem deze fratsen voor lief. Daar kwam hij aanrijden: Donkergroen en zo laag als een blonde slet op blokhakken. Het deurtje ging verticaal open en het mannetje stapte uit. Een Lamborghini Diablo, wow .

Na nog enkele minuten ongeneerd te hebben gestaard naar dit italiaanse stukje schoonheid was het ijsje op. Terug naar het verre oosten. Zwolle we zijn weer bijna thuis.

--

'Publicist?
'Ja beste lezer.'
'Ik vond dit maar een slecht stukje.'
'Ik ook beste jongen.'

in het cafe (2)

Nee dan het 'Drank en Spijslokaal' aan de Melkmarkt. De benaming alleen al; als de getatoeerde tribal trok de hype door het land. Dit lokaal noemt zich 'Vier Jaargetijden'.

Over de drempel struikelend kom je binnenwaaien en sta je meteen voor de rest van de avond vast. Misschien kom ik altijd op het verkeerde tijdstip maar als ik er ben kan ik het bestellen van een pilsje wel vergeten. Misschien kan ik beter crowd surfend naar het toilet en die bar bereik je alleen tijgerend. 'Nee sorry meisje, geen spastische arm maar het is ook zo verrekte druk hier'.

Nee dan het dertig jarig gepeupel wat hier aan de bar zit. Het ruikt er nog net niet naar ziekenhuis maar menig bezoeker heeft ongetwijfeld thuiszorg. Morgenochtend met een kater opstaan en dan gewassen worden. Klagen over vermoeidheid en een kapotte rug. 'Maar je bent ook al 34 lieverd, je bent geen 25 meer!' De thuiszorg doet haar best maar kan de opkomende depressie niet voorkomen. 'Zal ik nog een bakkie zetten lieverd?'

Een spatader aan de bar kijkt me wulps aan en inspecteert mijn schoenen. Nee zo maken ze die niet in Hattem. Laat staan in Nijeveen waar ze voor de oorlog geboren werd. Nee echt, koop nooit goudkleurige schoenen! De kraaiepootjes glinsteren me tegemoed, donkerrode lippen onder een te grote neus. Eerst m'n jas ophangen.

De eerste berg jassen weet ik met behulp van een bosmaaier te passeren om vervolgens mijn weg te vervolgen door nog meer tassen en rondzwerfende dassen. Een schuimparty van katoen en vervolgens is de kapstok bereikt. Een haakje voor mijn jas? Vandaar al die mouwen en kragen op de vloer. 'Hier pak aan vriend, nieuwe jas voor jou', en vrij is een haakje.

Nu nog naar de bar. Nee echt moet dat nou? Maar die drank en spijsen dan? Vooruit dan maar.

in het cafe

Het was druk in het cafe. Beauties met goedgevulde shirtjes , dansende mariekes zonder sexappeal en vooral jongens. Jonge knokige melkmuilen zonder flair. Smachtend naar vrouwlijk schoon. Drinkend en schreeuwend, vloekend en meer bier bestellend. Een t-shirt van de Lake-Side en sportschoenen als roestige slagschepen. Dat wordt lastig.

Achter de gokkast een brede neger in een Lakers jasje. De gehypte tent ligt ver achter hem. Niets kan hem storen, geen geluid of een schaars geklede dame haalt hem uit z'n concentratie. Enkel de ronddraaiende schijfen achter het glas hebben zijn aandacht. De witte K-Swiss bewegen gespannen op een spijltje van de barkruk.

Achter de bar een setje stevige biceps in een strak zittend t-shirt. Het setje dames op de krukken tegenover hem volgen iedere beweging. Het glas pakken, schoonspoelen en aan de tap zetten. Met een soepele armbeweging het bier laten vloeien en vervolgens stoer de zaak doorkijken. Na enkele seconden niet checken of het glas al vol is maar zonder te kijken stoppen met tappen en met de rechterhand het strijkertje pakken. Schuim afstrijken en het bier op de bar zetten. Vervolgens een knipoog naar het jonge meisjesvlees (sic) tegenover hem en de volgende bestelling opnemen.

Ja beste lezer, uw publicist vermaakte zich prima op de kruk die van het hardste hardhout uit Namibie gesneden leek. Het dansen was niet aan hem besteed, ook het praatje was gemaakt en doelloos staren leek de remedie. Ach, het blog is weer gevuld.

een nieuwe post

Aangezien het tijd is voor een nieuw stukje op justathought, hier een bijdrage van uw publicist. Herman mag dan weinig te melden hebben, posten doet hij graag dus vandaar deze regels vol nutteloze ongein. Ach, ongein kan ik het niet noemen, lachen hoor ik u immers ook al niet.

Achter de balie bij de bibliotheek zoals gewoonlijk de vaste menigte bejaarden. Tja je moet wat met je vrije tijd en die geraniums gaan toch echt vervelen. Niet getreurd dan: Bij de biep altijd ruimte voor een melkertbaan met behoud van uitkering. Zo vraag ik me trouwens al jaren af hoe het zit met die bejaarden die survelieren bij tentamens. Kan ik hier mijn opa en oma voor opgeven, waar hangt die intekenlijst? Waarom geen jong vrouwlijk schoon met goed gevuld decolette bij de Bibliotheek? 'Nee doet u mij dat boek maar, ja die zware ja, die daar onderop die stapel ja.'

Zodra de penetrante lucht sterker word en ik mijn pornosite nog lang niet uit heb, staat het mens al bijna naast me. 'Of ik dat normaal vind in het openbaar'. Mens, ook ik heb zo mijn behoeftes en thuis is de verbinding weer eens dood, dus dat vrouwelijk schoon kom ik hier bekijken. U lust er ook wel pap van? Het gat van de deur?

Tja beste lezer, een dag als deze leverde maar weinig op. Ook hier had ik beter een extra rustdag in kunnen lassen...

kerkplein

Met een roggelende keel en een warm hoofd toch maar even de straat op. Zie daar, een bankje wat nog vrij is en uitkijkt over een plein. Zodra uw publicist plaats heeft genomen en een volgende Marlboro wenst te ontsteken komt een teleurstelling om de hoek kijken. Pakje sigaretten vergeten. Een plein vol keuvelend publiek en herfstbladeren is leuk, maar wat in de verte staren doe ik liever onder het genot van een sigaret.

'Waar wilt u heen publicist.'
'Inderdaad beste lezer, fuck die sigaret.'

Even later maak ik kennis met Frans en Dennis. Brothers in arms die ik nog niet kende en ook niet tot mijn vrienden wens te rekenen. Aardige kerels, dat dan weer wel. Ondanks een missend rijtje voortanden lult Frans me de oren van de kop. Dennis rookt goedkope turf van de Aldi maar liever iets dan niets.

'Sigeret van je draaien dennis?'
'Jazeker publicist.'

Een overdekte slaaplaats is duur dus Frans en Dennis slapen liever buiten. Lekker fris jonges. Och, de heren zijn wel wat gewend. Wel hebben ze honger en een frietje gaat er vast wel in. Voor het goede geweten drie frietjes gehaald. Zwijgzaam schuiven we de raspatat naar binnen en we kijken om ons heen.

Donkerrode bladeren, een tweeling met hetzelfde mutsje en in de Beurs een dampende menigte. Herfstbrier drinkend, beslagen ramen en gezelligheid boven de tafels. Lekker, het is herfst.

ninetees

Gisteravond een hoog 'oh ja' gehalte in huize justathought. De muziek fabriek die liever TMF genoemd wil worden koos ervoor eens geen real-live bullshit uit te zenden maar muziek de boventoon te laten voeren. Back to the ninetees in een setje genaamd 'top 90 van de jaren 90'. Leuk.

De Backstreet Boys bestormen de charts al een tijdje niet meer, en ook in 4havo vond ik ze niet cool, maar de eerste mobieltjes die in de clip zitten? Die zorgen nu voor het nodige vertier. AJ, de whiteniggah met oorbellen en kekke baardlijn trekt wel heel stoer een antenne uit zijn twee pakken suiker zware toestel.

Get ready for the launch? DJ Jean mag dan tegenwoordig een AOW uitkering trekken en behoorlijk kaal zijn onder de baseballcap; die launch is best vet! Korn is ook nooit mijn favoriet geweest maar Freak on a leash is een niet onaardig nummer met bovendien een videoclip die er mag wezen. Lang niet gezien of gehoord. Nu dus weer even door de strot heen kunnen halen.

Lekker al die gouwe ouwe plaatjes uit vervlogen tijden. Op welke dansvloer hoorde je de nummers, hoe oud was ik toen ik dat MC Hammer bandje kocht? Hoe heette dat meisje ook alweer die ondanks haar leeftijd toch echt 'verliefd' was op Nick Carter? Muziek is als een levenslijn. Verbonden met momenten en gebeurtenissen. Wat er op de eerste plaats in de lijst stond? Niet Mbop van Hanson (heftigheid) waarschijnlijk. Lag al vroeg in bed maar het zal die sentimentele kutplaat van Gun's 'n Roses wel geweest zijn...

the day after

En toen was de heisa weer voorbij. Waar ik me de afgelopen maand voornam meer te eten en vooral tijdens kantooruren de maag te vullen met smack heeft menig moslim zich afgelopen maand bezig gehouden met de ramadan.

Overdag niet eten of drinken en ook het gebak van de jarige collega afwijzen. 'Goh wat een dorst jongens, ik ga even een colatje uit de automaat trekken. Voor jou ook een flesje meenemen Samir? Je ziet er dorstig uit kerel, je eet en drinkt toch wel goed?'

Lijkt me vervelend zon ramadan. Voor wat hoort wat maar een dikke drie weken niet op de reguliere tijdstippen de maag vullen lijkt me een hele opgave. 'S nachts het van het balkon getrokken schaap aan het mes klieven en vervolgens tempo maken om het laatste boutje voor zonsopgang naar binnen gewerkt te hebben. Een kopje koffie of Snickers op het station? Forget about it, voor de harde kern althans.

Last but not least is er dan het suikerfeest. Hoe wordt deze fuif eigenlijk gevierd vraag ik me af. Ligt in menig islamitische huiskamer een grote hoop suiker waar gretig in gelepeld word? Is het nieuwe meubilair wit van het glazuur na een stevig potje suikerfeesten? Met de dobbelsteen in het midden zes proberen te gooien en als het dan raak is onder juichen en kirren van medespelers een hap suiker verstouwen?

Niks voor mij die ramadan. Wel een heerlijkheid aan traktaties van suikerfeestbeesten die nog moe van het feesten de overgebleven lekkernijen meenamen richting werk. We hebben genoten!

ga je zien

'Ik ga je zien', zegt hij dan meestal. Ja, ik ga jou ook zien. Net zoals ik je nu ook zie maar wat heb ik eraan. Ik zie je, vind je lelijk, weinig amusant en word er nu tot overmaat van ramp aan herinnerd dat je me binnen afzienbare tijd nogmaals in het gelaat kijkt. Wanneer was je dat van plan eigenlijk, dat 'ga je zien'? Toch niet morgen mag ik hopen? Heb ik morgen plannen?

Morgen sta ik op en zet ik mijn zorgen opzij alvorens ik het bed uit stap. Het verkeerde been negerend stap ik ernaast en lepel ik even later tevreden een kiwi naar binnen. De zorgen opzij, dus rocken met die plaat. Toch maar weer lekker een sigaret en zo een krantje halen. Lange leve de vrije dag!

Lekker rondlopen in huize justathought en verder niets of nog minder. Dan naar buiten lopen en... en dan jou weer zien? Gaan we dan weer een nietszeggende babbel maken om vervolgens te eindigen met een handdruk en een stoer uitgesproken'ik ga je zien'?

Morgen blijf ik binnen en kijk ik een film, lees ik een boek of kruip er weer terug in. Zien doe ik niemand.

clubbing

We komen aanwaaien in een lege Zwolse kroeg waar het vertier ver te zoeken is. Op de dansvloer twee hardrockende zwijntjes die hard hun best doen de vloer zo leeg als mogelijk te laten. Armen zwiepen door de lucht en de hoofdjes bangen op een wrange plaat die ik nooit meer wens te horen. Aan de bar een halve paardekop en een ezel zonder voorpoten. Word gezellig vanavond. Jij een pilsje?

Wij een pilsje en wat staren door de tent. Een paar foute veertigers met Scapino shirtjes en een stevige snor staan uitvoerig te praten over darts. Het gooien van een pijltje onder het genot van een pijpje pils blijkt een taaie sport.De frontman van het stel doordenkers staat hevig te gebaren hoe de arm te strekken en het pijltje tussen duim en wijsvinger te klemmen. Een toehoorder gaat 'even pissen', zijn maat krabt nog maar eens ongeinteresseerd aan de zware pens. Zijn blik speurend naar vrouwlijk schoon.

Afgezien van een blonde del in minirok boven blokhakken is het voornamelijk de houthakkersblouse die het mannelijk publiek warm houd. De del draait een zware Van Nelle en kijkt de darter arrogant aan.

We doen nog een pilsje en wachten af. Wachten op iets wat niet komen gaat en ons ook straks niet zal verrassen. Dan nog maar een pilsje...

weinig tot niets

En toen was daar een pijntje. Een kiespijntje die via het jukbeen ook de oogkas deed kermen. Het valt mee maar irritant is het wel. Verder nog iets beleefd publicist? Naast klagen over dat pijntje en de gebruikelijk grappen en grollen met collega's gaat de 18e oktober als weinig enerverend de boeken in.

Staat er vanavond nog iets op het programma? Een stukje administratie en daarna de bank. Opstaan voor chips en cola en weer terug in de zetel. En de horeca dan? Die beperken we deze week tot het weekend. Het mag dan piekuur zijn, het pijnlijke gelaat sluit een pilsje uit.

En morgen dan? Morgen is pas morgen en als vandaag waarschijnlijks niets. We wachten af en zien wat er gebeurt. We doen ons ding en wachten af, we wachten op betere tijden.

dikke dijk

De Dijk bestond onlangs vijfentwintig jaar. Mooi jublileum maar ik heb niks
met de Dijk. De band doet me denken aan foute feesten in de polder waar
ik uit principe nooit bij was. Het Dijkfeest op een dijk nabij Emmeloord.
Een dijk van een feest? Zal het wel nooit weten.

Wat ik wel weet is dat het woord dijk het in Google goed gaat doen. De achterhoeker die zoekt op 'een dijk van een wijf met dikke tieten' zal wel eens op justathought uit kunnen komen. Thuisgekomen van een koude kermis en verder browsen vriend.

De Dijk bestond dus 25 jaar en wat vertelde bandleider van der Lubbe het
publiek? Hij hield het kort, was blij en zei een bandje te zijn begonnen om
niet 25 jaar bij de zaak te hoeven zijn. Spijker op z'n kop, beter kan echt
niet. Vrijheid, blijheid en hard werken en dan al 25 jaar de gedachte echt
te moeten werken achterwege laten. Vijfentwintig jaar bij de zaak, een doel op zich dat moment te omzeilen!

Van de week las ik een boekje van Martin Bril getiteld het Franse leven.
Bril verteld er over het om en nabij van zijn tweede huisje op
het franse platte land. Naast meer en nog meer moois kwam ik de volgende
zin tegen: Het fijne van een tweede huisje in Frankrijk is dat het in Frankrijk staat, dat is ook meteen het nadeel.

Lang leve de mooie zin.

onderweg

Ze zat in een gore bus naar Wezep. Een mooie dame met zwarte haren en een
jurkje. Onderweg naar het stageadres, op weg naar een nieuwe dag arbeid. Ook ik was onderweg, onderweg door het Zwolse.

Op de fiets door het ochtendduister met het trommeltje achterop. De loonslaaf richting baas, met de ochtendkater in de maag en de lange dag nog voor de boeg.

Het is tijd voor vakantie, onderweg zijn in de trein richting Narbonne of
Bordeaux, of nog beter: Met champagne in het vliegtuig. Naar het verre Shri
Lanke of een lange vakantie in Thailand of Vietnam.

Ellen kwam vandaag terug en vloog eerste klas. Dronk champagne en genoot van een verse herinnering die met de tijd zal rijpen. Nog mooier zal worden en aan waarde zal winnen. Genoot van mooie weken aan witte stranden, struinen door het drukke bangkok en leven zonder regelmaat of agenda. Snorkelen, opgemaakte bedden op verre hotelkamers en oneindige massages.

In een bus naar Wezep ging een telefoon, we zijn weer terug. Wij nog onderweg. Op weg naar verplichtingen. Met een maandagmorgen gevoel op de fiets ontving ook uw publicist het nieuws. Pling, 'u heeft een nieuw sms bericht ontvangen.'

Met Thailand in gedachten de fiets in het rek zetten. Is het alweer bijna zomer?

monstertruck madness

In een met autowrakken gevulde arena jaagt een monstertruck zijn rondjes. Na een streep stof en een paar rare capriolen zap ik op zoek naar wat beters. Voor mijn neus bromt een vlieg. Lekker dat gekeuvel van de winkelstraat wat door het open raam binnen komt waaien maar zo'n hor is toch gewoon lelijk?

Mijn ouders hebben een hordeur. Een plastic raamwerk gevuld met een lap gaas wat vliegen en ander ongedierte buiten de deur moet houden. Naar buiten willen en dan twee deuren moeten openen. Lelijk als de morgen wordende nacht, dan liever die vlieg.

Weet je wie ik lelijk vind? Die komiek, die tengere vlaming, die Herman Brusselmans. Een begenadigd schrijver - is dat eigenlijk zo - maar oei wat is de kerel lelijk. Een begenadigd schrijver? Nu ik die zin wegtik ben ik het toch niet zo eens met de spontane leegloop van hetgeen mijn brein via de vingers verlaat. Nu ik er twee seconden langer over na heb gedacht vraag ik em af hoe de beste man ooit, in ons lieve Here naam, aan een uitgever is gekomen. Moet hij bijbetalen, ach hij heeft z'n momenten.

Lelijk is hij wel. Lelijk als mijn bevlekte aars na een natte scheet bijvoorbeeld. Alhoewel de aars dan wel weer bestempeld kan worden als een orgaan met een dubbele functie wardoor de leijkheid via een wisselstoring op een zijspoor beland.

Niet alleen verlaat mijn met liefde verorberde broodje carpacho het lichaam via de aars, ook is het een voedingsbodem voor een gulle lach. Of liever: Een stompzinnig maar oprecht gegrinnik.

Wanneer stopt het eens, waarom grinniken om een hap trillende lucht die luistert naar de naam scheet. Doen vrouwen onder elkaar dit ook of verraad ik nu one of the best kept secrets van het mannelijk geslacht?

U begrijpt beste lezer, herman heeft een pen maar een onderwerp ontbreekt. Tot morgen. Tot morgen? Ja tot morgen: Uw publicist gaat weer hard van stapel!

midget

Toen ik eens een tekening maakte van een dwerg had ik niet het idee deze nog eens tegen te komen. Vanmorgen stapte de midget blijkbaar van het papier af en kwam ik het boven tegen. 'Of hij zo ook even in de douche kon.'

Ik sta me te scheren dacht ik nog toen ik besefte hoe of wat. Die fukkin midget, how the fuck wat doet die hier. (ja beste lezer u begrijpt: Uw publicist praat met een zeer stoere tongval zo vroeg op de morgen)

Ik moet schijten zei de midget, maak je even ruimte? Wel eens een schijtende dwerg op uw toilet gehad? De dwerg was brutaal, ging zitten zonder mijn antwoord af te wachten. Het is 5 oktober en mijn blog leeft nog steeds, nog steeds woon ik in Zwolle en heeft de pen het vandaag flink te bezuren. En u beste lezer; u wordt er ook al niet blij van..

aan de zuiderkade

Dat je in de bus zit en dan door schieronmenselijk Ens moet. Dat de bus het stinkende niemansland binnendraait en ook je maag een looping neemt. Dat je denkt alles gehad te hebben, verondersteld de vernedering van de dag beleefd te hebben, maar dat het dan nog erger kan.

Dat je onderweg bent naar Emmeloord. God mag weten waarom het plaatsje zijn bestaansrecht vond, en je Ens al lang en breed voorbij bent.

Dat je een groot bord tegenkomt. Eenzaam staat het in een weiland. Een mooie groene grasvlakte waar een paar koeien grazen. Het word avond en de horizon kleurt donker.

Het bord is zeker 5 bij 3 meter groot en waarschuwt de voorbijganger. De 28e November: Intocht Sinterklaas in Emmeloord! Mensen mijn hart doet pijn en mijn ziel kraakte onder het beven van mijn geschrokken gelaat. Sinterklaas, wil ik hier nu aan denken. Sinterklaas? Was het nou al oktober of wat...

In Emmeloord moet je wezen. De gemeente bruist en staat bol van de goede sfeer en leuke evenementen. De culturele agenda is er zo goed gevuld dat we maar vast over sinterklaas beginnen. Verdomme, ik begrijp het niet! Wil het niet weten!

what the ...

Goh daar was ik weer. Een post plaatsen en weer weg. Daag.

lost in translation

Gisteravond bekeek uw publicist een film. De televisie had zoals gebruikelijk weinig meer te bieden dan bewegend advertentiemateriaal dus de dvd speler uit de motteballen gehaald.

U heeft de motteballen in de dvd speler zitten? Nou ja beste lezer, helemaal niet eigenlijk, maar we formuleren maar wat in de ronte tegenwoordig.

Overigens was het plan ons te laten overdonderen door het witte doek maar wat bleek: Geen Miami Vice in het verre oosten. Althans, niet in mijn vertrouwde bioscoop en verder kijken dan de neus lang is doe ik tegenwoordig niet meer.

Iemand Miami Vice al gezien? Iemand een lovend woord over de blockbuster? Waar ik enkel negatieve commentaren hoor heb ik nog steeds de hoop dat ik na films als Heat en Collateral wederom wordt getrakteerd op een overdosis strak geregiseerd geweld binnen de omgeving van een donkere stad die zelf ook een hoofdrol speelt.

Waar ik eigenlijk een lovend stukje wilde schrijven over het meesterwerk van Sofia Coppola wat gisteravond in de dvdspeler zat, zie ik dat de wordcount alweer aardig oploopt. 'Schrijf vooral korte stukjes om je blog leesbaar te houden', aldus de goeroes in nietszeggende magazines en computerboekjes. Tot later dan maar weer...

imagine all the people

Als de bus Ens binnendraait voel ik mijn mond al vochtig worden. Braaksel komt naar boven zetten en hevig slikkend probeer ik het binnen te houden. We rijden de hoofdweg op en ik probeer mezelf te kalmeren.

Met mijn ogen dicht probeer ik me te concentreren op mooie vrouwen, niet al te eenvoudige rekensommen en is dit niet de Champs Elyssees die we oprijden? In ieder geval zijn we geestelijk niet meer in the living hell die ook wel naar de naam Ens luisterd. De bus schud en ik voel het braaksel weer naar boven komen, laat me voorzichtig op de vloer vallen.

De vloer van de bus is koud en stoffig. Hondeharen, broodkruimels en een taai stukje kauwgom wat blijft plakken aan mijn handpalm. Als de bus tot stilstand komt bij het Louvre zwaait een schoonheid met een wulps loopje naar me en hoeveel is de wortel van negen? Nee publicist dit gaat niet lukken. Drie, te makkelijk, wat doet die naakte vrouw daar?

Als we weer verder rijden lig ik inmiddels lang en breed in een groot hemelbed. De minibar is geplunderd en de eiffeltoren siert achter het grote raam. We verlaten Ens en ik ben weer bijna thuis. De vakantie zit er op en opgelucht laat ik Parijs weer achter me. Ens: Ik trek je niet meer.

een mooie dag

Toen ik vanmorgen opstond dacht ik, dit is een mooie dag voor avonturen! Voor enkeltjes Parijs of heftige seks omstreeks het middaguur. Ook een mooie dag voor het uitgeven van geld, het kopen van mooie kleren. Lekker slenteren door de stad en dan beginnen met een spijkerbroek. Een dure spijkerbroek met een strakke pijp en een versleten wash.

Na de broek op zoek naar schoenen. Mooie leren schoenen met een hak, een vintage look en een vleugje britpop. Natuurlijk de gekochte broek aangehouden dus ook met de nieuwe schoenen nog aan de voeten de winkel weer uit lopen.

Lekker; dat klikken van een nog verse ongesleten hak. De leren zool waar zand onder kraakt en de nieuwe spijkerbroek die nog wat stug aanvoelt. Voor ik verder ga is het tijd voor koffie. Achter een groot raam drink ik espresso en tuur wat rozig over het plein. Een warm zonnetje verwarmd mijn gezicht en ik heb zin in mijn volgende aankoop. Ik koop een getailleerde blouse en loop helemaal het mannetje de straat weer op.

Een mooie dag voor het uitgeven van geld, maar begon ik deze post niet met avonturen en enkeltjes Parijs? Ik koop een kaartje en zit in de Thalys. Kom aan in Parijs en ga het avontuur tegemoet. Verlaat het Gare du Nord en de stad ligt aan mijn voeten. Ik loop op mijn nieuwe schoenen richting Louvre, het zand kraakt onder mijn zolen.

dagje vrij

En toen sloeg de verveling toe, wat te doen vandaag. Verdomme ik ben vrij vandaag. Een dag waar ik naar uit heb gekeken hangt als een grijze sluier weg te kwijnen in de woonkamer. Wat te doen op een doordeweekse dag als de baas je niet verwacht.

Een fles bier aan de keel zetten en al om drie uur dronken op de bank gaan liggen zweten? Te vroeg voor pils en dat bier ligt bovendien niet koud. Laat staan dat er bier in huis is.

Dan maar het zevende glas icetea inschenken en kijken wat de koelkast verder te bieden heeft. Een rimpelige tomaat, een kuipje margarine en een fles sla-fris. Lekker zo'n goedgevulde koelkast. Niet eens een plakje kaas? Een vergeten wortel om aan te knagen? Er zit niks anders op: Met de wijsvinger door de pot pasta en net doen of het een belgisch stukje praline is. Verrukkelijk, zo lekker zacht ook!

Een middagje Seinfeld kijken of een rondje Wezenlanden park? Dat manuscript afmaken of een doek van de Xenos met verf bevuilen? Laat ik dat schrijven of schilderen maar laten voor wat het is. Een uur na aanvang sta ik waarschijnlijk uit frustratie met een mes de sofa open te raggen en een lege tube verf weg te mikken.

Is het al bijna avond, de tvgids nog maar eens doorkijken? Nee tuurlijk is er geen leuke videoclip op mtv. Vroeg naar bed vanavond en morgen gezond weer naar het werk.

'Eej je bent er weer, nog wat leuks gedaan gisteren?'
'Neuuww, rustig dagje van gemaakt.'

op blote voeten

Ik loop op straat en kijk om me heen. De straat is gevuld met anderen, met personen en mensen die ik niet ken. Wie zijn ze wat doen ze en waarom kopen ze schoenen?

We werken en lopen op straat, komen thuis en gaan naar de winkel. Het avontuur lokt maar we doen er niet aan mee. Kiezen voor de winkelstraat, op zoek naar nieuwe schoenen.

Op blote voeten over straat en de aanraking voelen. In contact met de wereld, voelen dat je bestaat en loopt over de wereld. Doen wat je wilt en gaan waar je voeten je brengen. Een steentje kriebelt en een takje aait. Mensen kijken en gelach vanaf een bankje. Het genieten wordt verpest en het imago heeft te verduren. Doen maar het niet mogen, dit wordt niet van je verlangd.

Verlangd word te lopen binnen het gareel, te bewegen binnen grenzen. Afgebakende vrijheid waar tegendraadsheid word verboden. 'Mensen alstublieft, blijf in het gareel. Laten we de wereld maakbaar houden en vooral beheersbaar door een systeem.'

Onlangs liep ik op blote voeten richting AKO om de hoek. Een zaterdagmorgen en nog maar weinig mensen op straat. De schoenen lagen boven en voor een splinter ben ik niet bang.

Op blote voeten een krant halen en doe er ook een pakje Pall Mall bij. Nooit met blote voeten over straat lopen en er achter komen dat het fijn voelt. Dan iemand tegenkomen. Man en vrouw, gearmd lopend in de nog ontwakende winkelstraat. Voor de drukte uit op zoek naar boodschappen. 'Die jongen is niet goed wijs.' Ernstig gesproken en angstig naar me kijkend. Hij dacht echt dat ik gek was, de wereld is niet wijs.

sacha

Ik heb een zwak voor Sacha de Boer, welke gezonde hollandse jongen niet zou ik zeggen. Is Sacha niet de ster aan de hemel die de maan doet verduisteren? De zoete, glimmende appel, op een doek van Vermeer? Zal ik maar stoppen met het formuleren van slechte superlatieven? Lijkt me beter publicist!

'Het acht uur journaal met Sacha de Boer. Goedenavond.'
'Dag, mooie Sacha.'

Wat draagt ze vanavond, lacht ze me toe of is het nieuws enkel bedroevend en serieus? Haar ogen twinkelen en haar mond is zwoel. Haar lippen glimmend door een subtiel aangebrachte lipstick. Een zilveren kettinkje twinkeld en rust op haar borst. Lichtgebruind, nooit bleek. Het acht uur jornaal met Sacha de Boer, even is ze op bezoek, zit ze naast me op de bank.

Als afsluiter een item over een duikende hond. Mooi beestje die hond en Sacha lacht, naar de hond en naar Nederland. Naar wij op de bank en we lachen terug. De glimlach van Sacha, als Wodka tegen eenzaamheid.

'Dit was het acht uur journaal, bedankt voor het kijken en een prettige avond.'
'Bedankt Sacha. Tot morgen, lieve Sacha.'

duister in het donker

Stel je word geconfronteerd met de dood. Niet met het voor eeuwig zwijgen van een dierbare of een geval van schriftlezing over ziektes met klauwen die grijpen, nemen en doen verstommen maar de dood.

De dood tegenkomen en en een keuze kunnen maken. Kennis maken, observeren en je afvragen wat er achter schuil gaat.

Wat gaat er schuil achter de dood. Lopend door de Zwolse Steenstraat of mischien de Diezerstraat op een nachtelijk uur staat hij voor je. Stel je voor: Een gapend zwart gat met voor de verbeelding de omtrek van een menselijk lichaam. De dood, duister en koud, uitnodigend bleef hij staan.

Je liep er naar toe, nu sta je oog in oog. Een zacht ruizen, een donkerte met niets meer dan zwart en een koelte die er uit vandaan komt. Het willen weten maar het niet doen. De dood lokt je maar je stapt niet, wat zou er achter schuil gaan? Zou je erin wegvallen uit nieuswgierigheid? Waarom wil ik het weten maar verenigen we niet? Leve het leven en je loopt weer door. Mythes en sages, niet van deze tijd.

vanuit een rustig dal

Als ik terugdenk zie ik roze en rood, heuvels in de bergen en bijzonder glooien in het vlakke landschap. De vlakte werd plots een heuvel, een top in het weinig glimmende Nederlands plaatje. De romantiek van een bergtop gevangen in een liedje, de momenten van omarmde zwijgzaamheid. Kloppende harten, samensmeltend tot een enkel ronkend orgaan, gevoed door liefde,

Tja publicist, u kunt wel bazelen maar wat is er van over. Staat u nog steeds op die bergtop en wat gebeurde er met die heuvel? Overrompelt door een golf, kwam een bulldozer het gesteente afvlakken of vervloog de liefde in een storm?

Complexiteit en vragen, antwoorden of een zwijgen. Uw publicist houd er voor nu over op en maakt dit stukje niet af. Gaat straks Zomergasten kijken en doet een beroep op een pijpje pils. Tot later beste lezer, leuk dat u er weer was.

15 juni 2007

hooked again, at secondnew

08 juni 2007

een laatste gedachte

07 juni 2007

airco

onder de hoogten

06 juni 2007

kiosk

05 juni 2007

waarom eigenlijk

04 juni 2007

trein

28 mei 2007

op zwart

25 mei 2007

lucid dreaming

24 mei 2007

nog eenmaal begraven

23 mei 2007

een keuze uit twee

22 mei 2007

doeg dame

21 mei 2007

een boterham belegd

18 mei 2007

yann tiersen

17 mei 2007

nog meer begraven

15 mei 2007

tommy duikt diep

hondje van harry

12 mei 2007

over de veluwe

in english

11 mei 2007

werkse

08 mei 2007

dussuh ..

03 mei 2007

stadscruise

01 mei 2007

koninklijk dagje

27 april 2007

knorreflat

24 april 2007

met de trein

23 april 2007

weer maandag

20 april 2007

weg versperd

18 april 2007

het zwolse frankrijk

16 april 2007

gestopt

13 april 2007

gevonden worden (3)

09 april 2007

op texel (4)

op texel (3)

op texel (2)

op texel (1)

05 april 2007

druk druk placebo druk

04 april 2007

we treinen

02 april 2007

fresh and new

25 maart 2007

busje wachten

24 maart 2007

gevonden (2)

21 maart 2007

gevonden

20 maart 2007

groenteboer

15 maart 2007

wat nou nieuws

12 maart 2007

en we chillen